Πάνω σε μια ανολοκλήρωτη μελωδία

 (Προκαταβολικά συγγνώμη για την κακή ποιότητα)
Κάθε επιλογή μας, κάθε απόφαση, κάθε ζωή που επιλέγουμε να ζούμε, είναι η σωστή διότι εκεί οδηγηθήκαμε μέσω των πράξεων μας.
Αν κάθε επιλογή μας είναι ένα τρένο, τότε ο προορισμός μας είναι αυτός που θα έχουμε διαλέξει εμείς, και το ταξίδι γίνεται κάθε φορά με τον τρόπο που του επιτρέπουμε να γίνει.
Είμαστε όλοι υπεύθυνοι των πράξεών μας.
Όμως γιατί είναι τόσο δύσκολο να πάρουμε μερικές αποφάσεις στη ζωή μας;
Κάθε μεγάλη απόφαση στη ζωή, είναι σαν μια γλυκιά ανολοκλήρωτη μελωδία.
Ξέρεις πως κάποια στιγμή  θα τελειώσει, δεν ξέρεις όμως πως. Και από τη στιγμή που δεν το κάνεις, δε σου προξενεί τόσο μεγάλο πρόβλημα, γιατί συνεχίζεις να τη θαυμάζεις όπως είναι.
Και συνεχίζεις να την αφήνεις έτσι, στην μικρή της τελειότητα, όσο ατελής και να είναι τελικά..
Γιατί φοβάσαι. Φοβάσαι πως δε θα κάνεις τη σωστή επιλογή, πως δε θα της δώσεις το τελείωμα που της αξίζει. Πως θα καταστρέψεις την οπτασία που δημιούργησες, μεγάλωσες και αγάπησες.
Όμως, δεν μπορείς πάντα να μένεις αναποφάσιστος.
Είναι στιγμές που για κλάσματα του δευτερολέπτου, γίνεσαι το κέντρο του κόσμου του άλλου.
Μηδενικές σχεδόν, αρκετές όμως για να σου κόψουν την ανάσα.
Για να σε κάνουν να κατανοήσεις, πως όσο κι αν θέλεις να πιστεύεις πως είσαι ένας μέσα στον κόσμος, για έναν ίσως να είσαι ο κόσμος.
Θα δώσω μια μικρή εικόνα μέσω μια ιστορίας, διασκευής της ιδέας του Πλάτωνα για τον έρωτα.
Πριν υπάρξουν τα δυο φύλα, και ο κόσμος χωριστεί από φυλετικά σύνορα άντρες και γυναίκες αποτελούσαν ένα ον, το αρσενοθήλυκο. Ήταν μια πανίσχυρη οντότητα, καθώς ήταν ολοκληρωμένη, τόσο ισχυρή που ο ίδιος ο Ζευς φοβήθηκε για την εξουσία του.
Για να τη σιγουρέψει λοιπόν έριξε έναν κεραυνό στη μέση της καρδιάς αυτού του τιτάνα, χωρίζοντας τον στα δύο, δημιουργώντας έτσι, το αρσενικό και το θηλυκό.
Τα δυο φύλα ένιωσαν τόσο άδεια έχοντας χάσει το "άλλο τους μισό" που άρχισαν να το αναζητούν. Μερικές φορές δεν το έβρισκαν ποτέ. Άλλες φορές το έβρισκαν σε άτομα του ίδιου φύλου είτε σε διαφορετικού.
Έρωτας λοιπόν είναι ο πόθος αναζήτησης ανθρώπου που θα μας ολοκληρώσει, που θα μας δώσει την αίσθηση ολότητας, που δε θα κατάφερνε να μας δώσει κανένας άλλος.

Λένε πως ο ανεκπλήρωτος έρωτας είναι και ο τέλειος. Ίσως την ένταση των συναισθημάτων μιας τέτοιας κατάστασης να μην μπορέσεις να την ξαναβρείς. Ωστόσο, η ολότητα του έρωτα, που με την πάροδο του χρόνου, παραμένει, δημιουργώντας χώρο και για την αγάπη, δεν μπορεί να αντικατασταθεί από τίποτα σε αυτόν τον κόσμο.
Μόνο όταν ολοκληρωθεί το puzzle, και βρεθούν οι σωστές νότες, γίνεται μια μελωδία τέλεια.

Μόνο τότε θα γίνει ολοστρόγγυλο το φεγγάρι και θα κατρακυλήσει, μόνο τότε θα βρεθεί τρόπος να γίνει η αγάπη παντοτινή.

Midspring dream

Νύχτωσε και πάλι. Ο ήλιος χάθηκε πίσω από το βουνό από το οποίο πριν από περίπου 2500 χρόνια καθόταν ο Ξέρξης, παρακολουθώντας τη ναυμαχία της Σαλαμίνας. Η νύχτα αναδεικνύει σιγά σιγά το μαύρο της πέπλο γεμάτο με μικρά διαμάντια.
Το φεγγάρι ξυπνάει σιγά σιγά και έρχεται να μας κρατήσει συντροφιά,ακόμα μια φορά, ώσπου να γίνει ολοστρόγγυλο και να κατρακυλήσει.
Κάτω από το φεγγαρόφως, το ίδιο με εκείνη τη μέρα.
 Βλέποντας τον ουρανό, συνειδητοποιώ, για άλλη μια φορά πως μερικά πράγματα ίσως τελικά να γίνονται, όχι επειδή είναι γραπτά, όπως θα έλεγε κάποιος λίγο πιο ονειροπόλος και λιγότερο ορθολογιστής απ΄όσο πιστεύω πως είμαι, αλλά επειδή πρέπει να γίνουν.
Επειδή αυτή είναι η φυσική ροή των πραγμάτων. Ή ίσως όχι. Τελικά είναι δύσκολο να διακρίνεις το αντικειμενικά σωστό από το μεγάλο πόθο.
Μερικές φορές, θέλεις κάτι τόσο πολύ, που οτιδήποτε γίνει για αυτό να το θεωρήσεις ως "μοιραίο" να γίνει. Ίσως τελικά μερικές φορές, εσκεμμένα, να τυφλώνουμε οι ίδιοι τους εαυτούς μας, ως έναν τρόπο αφοσίωσης σε έναν στόχο.
Γιατί φοβόμαστε, φοβόμαστε πως δεν είμαστε αρκετά δυνατοί ώστε να επιμείνουμε ως το τέλος, και ψάχνουμε συνεχώς επιβεβαίωση πως ο αγώνας μας είναι σωστός, πως τα πράγματα έτσι "πρέπει" να γίνουν, και πως τελικά συμβαδίζουν με μια "κανονικότητα" ώστε να καταλήξουμε τελικά όμως, όχι σε κάτι το αναγκαστικά φυσιολογικό, αλλά στην προσωπική μας ευχαρίστηση. Ναι, ακούγεται σκληρό, όμως είναι στην πραγματικότητα πιο πολύ. Δε νομίζω να υπάρχουν πολλοί άνθρωποι σε αυτόν τον κόσμο που να μπορούν χωρίς "σημάδια" προόδου να μείνουν προσηλωμένοι σε έναν στόχο για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Βέβαια, λόγω φόβου μου ίσως, αλλιώς λόγω ρεαλισμού να πιστεύω πως μερικές φορές αυτά τα σημάδια είναι οι καρποί της προσπάθειας που έχει γίνει. Εκεί δεν αντιλέγω, έτσι ρέουν τα πράγματα.
Ωστόσο πόσο δυνατοί μπορούμε να είμαστε τελικά ώστε να επιμείνουμε σε κάτι που μοιάζει να μην έχει το επιθυμητό τέλος; Πόσο θάρρος κουβαλάμε μέσα μας ώστε να μπορούμε να μείνουμε πιστοί στον εαυτό μας, ανεξαρτήτως από τα εμπόδια που βρίσκουμε στο δρόμο μας.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πραγματικό θάρρος. Να μπορείς να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις, χωρίς να αφήνεις πίσω σου κάποιο κομμάτι.
Να ξέρεις τι θέλεις, να είσαι σίγουρος πως αυτό που κάνεις είναι αυτό που θεωρείς εσύ σωστό, και να παλέψεις για αυτό, ώσπου να πραγματοποιηθεί.
Αν το θέλεις πραγματικά, δε θα πάψεις να προσπαθείς, ωσότου βγει από μέσα σου η τελευταία ανάσα ελπίδας.
Γιατί τελικά αυτό είναι που μας κρατάει ακόμα δυνατούς σ'αυτόν τον κόσμο. Αυτό είναι που μας δίνει νόημα στις πράξεις.
Είναι το φως ενός σπίρτου μέσα στο σκοτάδι, μια ηλιαχτίδα μέσα στον κατασκότεινο ουρανό, ένα αστέρι πάνω στο μαύρο μανδύα της νύχτας. Ένα φιλί μέσα στην απογοήτευση. Ένα χαμόγελο μέσα στη μιζέρια. Ένα σ'αγαπώ μέσα από τα χείλη της καρδιάς. Όταν σβήσει αυτό το φως, τότε θα είμαστε κενοί. Και τότε δε θα υπάρχει τίποτα πια να μας σηκώσει. Και η νύχτα δε θα έχει τέλος. Και το φεγγάρι δε θα ξαναχαμογελάσει ποτέ. Και τ'αστέρια θα πάψουν να λάμπουν. Και ο ήλιος θα βάλει τα μαύρα και δε θα ξαναβγεί.
Υ.Γ. Ευχαριστώ, ξέρεις.

Turn the Page

On the road again λοιπόν.
Είναι πολύ ενδιαφέρον να δει κανείς πως αλλάζουν τα πράγματα γύρω μας.
 Μερικές φορές απλώς ξυπνάμε, και τα πάντα είναι διαφορετικά.
Σαν αφύπνηση από ένα λήθαργο που εμείς οι ίδιοι επιλέξαμε.
Τι να κάνουμε όμως αυτά έχει η ζωή. Είναι ένας δρόμος.
Έχεις τις ευθείες του, τις στροφές, τις λακούβες..
Πρέπει να ξέρεις πότε να σταματήσεις πότε να τρέξεις.
Έτσι έχουν τα πράγματα όμως.
Κάθε δρόμος σε φέρνει σε ένα νέο προορισμό.
Εσύ αποφασίζεις πόσο θα μείνεις σε κάθε μέρος. Πόσο θα το κάνεις δικό σου.

Home is where your heart and soul find peace, διάβασα κάπου.

Δε θα διαφωνήσω στιγμή, καθώς αυτό είναι και το ίδιο νόημα της λέξης "σπίτι".
Είτε αυτό δεν το βλέπεις παρά λίγες μέρες το χρόνο, είτε είσαι μένεις κάθε μέρα εκεί.

Είναι εκεί που ο έναστρος ουρανός μοιάζει με μαύρο πέπλο με φώτα που σου κρατάνε συντροφιά.
Είναι εκεί που ο άνεμος σε νανουρίζει κάθε βράδυ για να κοιμηθείς.
Είναι εκεί που όπου κι αν κοιτάξεις, νοιώθεις μια ατελειώτη γαλήνη.
 
Είναι εκεί όπου θα νοιώσεις σε τέλεια αρμονία με τη φύση.

Και τίποτα άλλο.

Υ.Γ.

I walk alone

Τίποτα.
Δε βλέπω μπροστά μου τίποτα..
Έχω  χάσει το φως μου και το σκότος με έχει κατακτήσει πλέον.
Είμαι δικός του καιρό τώρα.

Από τη μέρα που έφυγες εσύ.

Τη μέρα που με άφησες.
Και πονώ από τότε, ακούς;
Πονώ και υποφέρω.
Υποφέρω που δε σ'έχω, που δεν μπορώ να σε γευτώ.

Μα πάνω απ'όλα, υποφέρω που σε έχει άλλος.
Νοσταλγώ τις μέρες που υπήρχαμε μόνο εγώ κι εσύ.
Εμείς κι ένα μέλλον όμορφο.
Γλυκό, γεμάτο αγάπη.

Και θυμάμαι τις υποσχέσεις μας.
Τα μικρά μας μυστικά.
Τη μυστική ζωή μας.

Και ποθώ αυτές τις μέρες.
 
Και σε ποθώ ακόμα.
Κάθε κομμάτι του κορμιού σου, κάθε κομμάτι της ψυχής σου.




Ιάκχος
 

Τι κι αν

Ως παράδοση πλέον( υπενθύμιση :ανοίξτε το και ακούστε το παράλληλα με το άρθρο)

Καθώς γυρνούσα σπίτι διάβασε σε ένα τοίχο:

Δε βρίσκω λόγο να κοιμάμαι αφού δεν υπάρχει πια λόγος για μένα να ξυπνάω..

Μια ζωή αναρωτιούμαστε τι θα γινόταν "αν είχαν γίνει έτσι τα πράγματα"

Η ζωή μας τελικά δεν είναι τίποτα παρά στιγμές. Στιγμές χαράς, λύπης, πόνου, πάθους.
Απ'αυτές είμαστε ό,τι είμαστε. Είναι αυτές που θα μας κάνουν να χαμογελάμε χωρίς προφανή λόγο και αιτία σε τυχαίες στιγμές, είναι αυτές θα μας δημιουργούν και μια μελαγχολία ένα ήσυχο βράδυ.
Που θα μας στοιχειώνουν σαν εφιάλτες μια νύχτα χωρίς σελήνη, που θα μας ξυπνάνε με τρόμο. Αν όχι αυτές η σκιά τους, που θα συνεχίζει να υπάρχει μέσα μας όσο εμείς την τρέφουμε.

Κάθε μια είναι μοναδική. Η ένταση μερικών αντηχά και θα συνεχίζει να το κάνει.
Δεν μπορούμε να τα διαγράψουμε όλα. Δεν μπορούμε να ξεγράψουμε το παρελθόν όσο και να προσπαθούμε. Πόσες φορές θα το είχαμε ευχηθεί. Ας μην κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας και για αυτό. Όλοι μετανιώνουν για πράγματα που κάναμε, ή (το χειρότερο) για πράγματα που ΔΕΝ κάναμε.

Χρονομηχανή  ούτε για το ένα ούτε για το άλλο  υπάρχει.
Alea Jact est ( ο κύβος ερρίφθη) και ο χρόνος πίσω δε γυρνά.
 Απ'αυτόν μόνο να μάθουμε μπορούμε.
Να ξεχαστεί το παρελθόν δε γίνεται, και δεν πρέπει. Αφού μόνο να μάθουμε από αυτό μπορούμε ας γίνει έτσι.
Δεν μπορούμε πάντα να υποκύπτουμε σε μεσιανικές ελπίδες ούτε σε ουτοπικές ιδέες πως μια μέρα θα ξυπνήσουμε και όλα θα έχουν αλλάξει.
Ας αφήσουμε πίσω ό,τι έγινε κι ας συνεχίσουμε.
It is never too late for the first sunshine.

Ξανακοιτάζοντας τα παραπάνω ομολογώ πως υποτίμησα πολύ όλες τις όμορφες στιγμές που ζούμε.
Τις στιγμές που ακόμα και μετά από τόσα χρόνια μας κάνουν και γελάμε. Ή και όχι τις τόσο παλιές μα όμορφες. Μια μεγάλη εκδρομή, μια βόλτα με τα άτομα που αγαπάμε, ένα φιλί αποχωρισμού...

Μην αφήνετε το παρελθόν  να σας κρατάει με όνειρα για την πραγματικότητα.
 Εξάλλου η πραγματικότητα είναι τόσο όμορφη που ακόμα και τα όνειρα θέλουν να την κλέψουν.





Υ.Γ. Θα εκτιμούσα πολύ να ακούσω μια ειλικρινή γνώμη για τα άρθρα μου. Όποιος το επιθυμεί το mail iseethestarsatnight@gmail.com είναι για αυτό το λόγo. Eυχαριστώ προκαταβολικά

Megalopolis Vita

Η μουσική πλέον έχει γίνει must.
Αν και νομίζω πως είναι πιο ωραία με αυτήν. Κάθε γραπτό με την κατάλληλη μουσική αποκτά ένα ιδιαίτερο νόημα. Γιατί να στερήσω λοιπόν εναν τόνο που μπορώ να προσφέρω; Θα ήταν εγωιστικό.

Πέρασαν μέρες, βδομάδες, μήνες και πού φτάσαμε; Εκεί που αρχίσαμε. Δυο άγνωστοι. Ίσως τελικά εκεί να καταλήγουν όλα.
Από την αρχή.
Ρόδα είναι και γυρίζει..

Θα στερήσω τη χαρά των οπτιμιστικών σχολίων περί νέας αρχής με κάθε πέρας καθώς δεν επιθυμώ ανάλογη εμβάθυνση σε αυτό το σημείο.

Είναι τρομακτικό, το έχω πει πολλάκις, το πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πάντα γύρω μας.
Άνθρωποι έρχονται, άνθρωποι φεύγουν, άνθρωποι μένουν.
Οι στιγμές περνούν ξανά και ξανά σαν εικόνες μπροστά από τα μάτια μας.
Όμως είναι εικόνες πλέον, και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι'αυτές παρά να τις κοιτάζουμε.
Alea Jacta est που είχε πει και ο Καίσαρας. Ο κύβος ερρίφθη.
Το θέμα δεν είναι πια το τι έχει γίνει. Αλλά το τι γίνεται τώρα. Και το να παγιδευτείς στο παρόν είναι καταστροφή. Διότι χωρίς αυτό δεν πας πουθενά. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να ξεφύγεις χωρίς αυτό.

Ο νους παίζει περίεργα παιχνίδια. Είναι επικίνδυνος σύμμαχος γιατί όταν γυρίσει εναντίον σου, την έχεις πατήσει.

Ίσως τελικά το μόνο που να χρειάζεται για να περάσει το πρόβλημα είνα μια ηλιαχτίδα ελπίδας.
Γιατί στο τέλος αυτό είναι το κίνητρο όλων. Η ελπίδα ενός καλύτερου αύριο. Και μόλις πάψουμε να πιστεύουμε σε αυτή, αλίμονο μας. Καταδικάζουμε εμάς και τους διαδόχους μας.
Γενιά που δεν αγωνίζεται είναι γενιά χωρίς μέλλον και ουσία πάνω στον πλανήτη.

Πώς να βρεθεί όμως το κουράγιο;
 Κάθε μέρα λίγο πριν τη δύση του, ο ήλιος αφήνει μια τελευταία ηλιαχτίδα.Μια ηλιαχτίδα για να μας θυμίζει πως κάθε μέρα τελειώνει, όμως η νύχτα δε θα διαρκέσει για πάντα.
 Θα ξανάρθει ο ήλιος..
 Και τότε δεν μπορείς να κρυφτείς.
Καιρός να πάρεις τα ηνία.
Είσαι ελεύθερος

Eternal Return

What, if some day or night, a demon were to steal after you into your loneliest loneliness and say to you: ‘This life, as you now live it and have lived it, you will have to live once more and innumerable times more; and there will be nothing new in it, but every pain and every joy and every thought and sigh… must return to you—all in the same succession and sequence—even this spider and this moonlight between the trees and even this moment and I myself. The eternal hourglass of existence is turned over again and again—and you with it, speck of dust!’ Would you not throw yourself down and gnash your teeth and curse the demon who spoke thus? Or have you once experienced a tremendous moment when you would have answered him: ‘You are a god, and never have I heard anything more divine!’ If this thought were to gain possession of you, it would change you as you are, or perhaps crush you. The question in each and every thing, “do you want this once more and innumerable times more?” would lie upon your actions as the greatest weight. Or how well disposed would you have to become to yourself and to life to crave nothing more fervently than this ultimate eternal confirmation and seal?”

(Friedrich Nietzsche)

Με την ελπίδα πως...

Μουσική όπως πάντα επιβάλλεται..
Και κάθε φορά το ίδιο πράγμα. Πας να γράψεις και τίποτα. Οι λέξεις δε βγαίνουν. Γιατί; Τι είναι αυτό που σε κρατάει;
Ο φόβος της μη πληρότητας της σκέψης. Και αν το σκεφτεί κανείς αυτό είναι που μας βασανίζει τόσο συχνά. Πόσες φορές έχουμε αναρωτηθεί αν είμαστε απολύτως σίγουροι για μια σκέψη; Για κάτι που φοβόμαστε να πούμε, ή να κάνουμε; Κάτι το οποίο ζει μέσα μας, κι όμως προσπαθούμε να το εμποδίσουμε να γνωρίσει τον έξω κόσμο, με το φόβο πως θα προκαλέσει μόνο πόνο και απογοήτευση. Κακώς βέβαια. Πολύ κακώς.
Διότι το ποτήρι γεμίζει, και όταν ξεχυλίσει, ίσως γεμίσει λεκέδες. Και δε φεύγουν όλοι οι λεκέδες.

Ο συναισθηματικός κόσμος του κάθε ανθρώπου αποτελεί μια ουτοπία, που όμοια της δεν υπάρχει προηγούμενη για αυτόν. Και είναι στο χέρι του καθενός αυτός ο μαγικός κόσμος που ο καθένας μας κρύβει μέσα του να ελευθερωθεί προς τα έξω. Να το μοιραστεί με τα άτομα που θέλει να ζουν σε αυτόν. Να νοιώσουν την ευτυχία του μαζί.
Ο κάθε άνθρωπος είναι υπεύθυνος για τη ζωή του και τον κόσμο του.
Και εμείς και μόνο εμείς μπορούμε να το διαμορφώσουμε όπως θέλουμε.

Είναι τόσα πολλά που θέλεις να πεις μερικές στιγμές. Όμως αδυνατείς να βρεις τον τρόπο να το κάνεις. Με ένα βάρος στην καρδιά και το αμίλητο νερό να δροσίζει τα ξεραμένα χείλη σου, αδυνατείς να βγάλεις λαλιά. Μένεις με ένα απλό χαμόγελο, το οποίο όμως σου προσδίνει μια τόσο μεγάλη ευχαρίστηση, γαλήνη και ζεστασιά. Και εκεί αναρωτιέσαι μόνο ένα πράγμα: "Γιατί;" Γιατί να μην μπορείς να μιλήσεις, τα ξεραμένα χείλη σου να μιλήσουν, και να μοιραστείς την ουτοπία σου;

Να κάνεις την πραγματικότητά σου τόσο όμορφη που ακόμα και τα πιο τρελά σου όνειρα να τη ζηλεύουν..

Οι δυο όψεις του χρόνου

Είναι σχεδόν αστείο το πως αλλάζουν τα πράγματα γύρω μας.

 Ίσως να μην το συνειδητοποιούμε άμεσα.Όμως έτσι έχει. Αλλάζουν οι γύρω, αλλάζουμε κι εμείς.
Προς το καλύτερο; Αυτό δεν μπορεί να το πει κανείς. Μόνο ο χρόνος. Περίεργα συναισθήματα δημιουργούνται συχνά. Το αίσθημα αμηχανίας πάντως κυριαρχεί όταν γυρνάς και βλέπεις πόσα έχεις περάσει. Και εξ'αυτών, πόσα έχουν χαραχτεί μέσα σου. Αυτά που θυμόμαστε πιο πολύ απ' οτιδήποτε είναι οι μεγάλες χαρές και οι μεγάλες πληγές.

 Εσύ τι ακριβώς είσαι από τα δύο;

Περνάει ο καιρός, και ο κόσμος γύρω μας προχωρά. Μαύρες μέρες αυτές, όμως στο βάθος η ελπίδα φωτίζει. Τη βλέπω να περιμένει να την αρπάξουμε. Να πιστέψουμε σ'αυτήν και να λυτρωθούμε. Ελπίδα. Το μόνο που παραμένει ακλόνητο και άφθαρτο με το χρόνο. Που δε μας εγκαταλείπει ποτέ, παρά μόνο όταν σταματήσουμε να πιστεύουμε σε αυτήν. Στο χέρι μας είναι..


 Περνάνε οι μέρες, και όλα γύρω μας αλλάζουν. Κι εμείς οφείλουμε να προσαρμοστούμε στις εποχές. Διότι στο τέλος, επιβιώνουν οι καλύτερα προσαρμοσμένοι. Βέβαια, μερικά πράγματα δύσκολα τα αποδέχεσαι, όμως αυτό είναι άλλη ιστορία. Και ο καθένας έχει μια μεγάλη τέτοια.

Για τώρα, αντίο και εις το επανειδείν



Υ.Γ. Η Αθήνα έχει κατηγορηθεί για πολλά προβλήματα, εκ των οποίων πολλά δικαιολογημένα. Όμως δεν μπορεί να κατηγορείται για περιοχή δίχως θέα. Απόδειξη; Ανεβείτε ένα βράδυ στον Άρειο Πάγο και θα καταλάβετε.

Μαύρη Τουλίπα

Χάραξε

Μα μέσα μου, μια μέρα ακόμα,
Το σκότος κυριαρχεί.
Τα μαύρα του πέταλα απλώνονται γύρω μου
Και χάνω πλέον την αίσθηση του χρώματος.
Όλα τόσο μουντά και μαύρα.

Που πήγαν τα κόκκινα τριαντάφυλλα της αγάπης;
Που είναι οι λευκές μαργαρίτες της ομορφιάς;
Τα μοβ σκυλάκια της χαράς;
Ξεράθηκαν, μαζί με τα όνειρα μας..
Δεν τα ποτίσαμε αρκετά και να τα, μαράθηκαν.
Πλέον μόνο αυτό βασιλεύει.

Απλώθηκε παντού
Κατασπαράζοντας αμείλικτα
Ότι βρήκε μπροστά του.
Μόνο τα πέταλα του πλέον ταξιδεύουν με τον άνεμο..
Μόνο η μυρωδιά του γεμίζει το χώρο.
Αυτό το σκοτεινό πλάσμα..

Τι να κάνω τώρα;
Δεν μπορώ άλλο.
Θέλω φως.

Τα πνευμόνια μου στερεύουν σιγά σιγά.
Τα μάτια μου ξεχνάνε,
ξεχνάνε τη μεγάλη κίτρινη σφαίρα.
Μου λείπει η ζεστασιά της.
Ο τρόπος που γαλήνευε την ψυχή μου.
Αλήθεια πώς ήταν;

Σταμάτα να με στοιχειώνεις.
Φύγε.
Άσε με επιτέλους να δω τον ήλιο να λάμπει.
Άσε με να ζεσταθώ.

Σε ερωτεύτηκα, εσένα και τα μαύρα σου τα πέταλα.
Τα ήθελα δικά μου, μόνο δικά μου.
Και εσύ εκπλήρωσες την επιθυμία μου.
Ήρθες και μ' αγκάλιασες τόσο βαθιά που δεν μπορώ πια να φύγω.
Μπήκες τόσο μέσα μου που δεν μπορώ πια να σε βγάλω.