Fragile Dreams

Μερικές φορές η μουσική ξεδιπλώνει ένα κρυφό ταλέντο της. Ίσως όχι τόσο σπάνιο, αλλά κρυφό... Πολλές φορές συνδέουμε ανθρώπους, καταστάσεις, συναισθήματα με τραγούδια. Αυτό συμβαίνει ή λόγω συνήθειας μας να ακούμε ένα συγκεκριμένο τραγούδι σε κάποιες καταστάσεις, ή νομίζοντας πως εκφράζει μια περίπτωση ή έναν άνθρωπο. Πώς θα μπορούσε λοιπόν αυτό το αριστούργημα να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση.

Ένα βαρύ τραγούδι με αρκετό συναίσθημα μέσα που σε κάνει να πλέεις σε διαφορετικά πελάγη. Σε πελάγη μελαγχολίας, λύπης, απογοήτευσης ,πόνου ,θλίψης. Σε μια κατάσταση όπου η έλλειψη αγάπη είναι εμφανής.Σε μια ανάγκη τελικά. Στην ανάγκη μας να ικανοποιήσουμε τα εύθραυστά μας όνειρα για κάτι το δυνατό. Για αυτόν τον κινητήριο μοχλό που λέγεται αγάπη.Ένας μοχλός που μας εξαναγκάζει στο να γίνουμε άλλοι άνθρωποι. Αγνώριστοι, για το άτομο που αγαπάμε και μόνο. Άλλοι το λένε υποχώρηση, άλλα χάσιμο της προσωπικότητας μας. Ίσως και οι δυο απόψεις να είναι σωστές και λανθασμένες ταυτόχρονα. Διότι ναι μεν συμβιβαζόμαστε,ωστόσο δεν χάνουμε την προσωπικότητά μας, αφού αυτή η ίδια είναι που επιλέγει την αλλαγή και καθορίζει το εύρος της.

Αυτή η δύναμη είναι που μας επαναφέρει πίσω κάθε φορά που προσπαθούμε να φύγουμε, υπενθυμίζοντάς μας ό,τι ζήσαμε και νοιώσαμε. Ό,τι ποθήσαμε και αποκτήσαμε. Ό,τι χάσαμε και θρηνήσαμε. Ό,τι τελικά έγινε μέρος μας. Είτε αυτό είναι ένα βελούδινο όνειρο γεμάτο αγνότητα, αγαθότητα, και αγάπη, είτε ένα σπασμένο ,ρημαγμένο όνειρο γεμάτο θλίψη, δάκρυα και πόνο. Διότι όπως έχω ήδη προαναφέρει ο χαρακτήρας μας είναι η συνισταμένη των εμπειριών και των συναισθημάτων που βιώνουμε κάθε λεπτό.

Έτσι λοιπόν και στο τέλος τα όνειρα μας γίνονται ένα μέρος μας και αναλόγως με το αν πραγματοποιούνται είτε όχι μένουν ως μια ανάμνηση είτε ως ένας πόθος... Ας κρατάμε όμως και ένα μέτρο στην αξία που δίνουμε στα όνειρα μας γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι σημαντικό:

Reality is such a beautiful thing that even dreams want to steal it...

The Ocean

Πώς πέρασε ο καιρός. Μερικές φορές ίσως και να μη θέλουμε να περάσει. Μένουμε πίσω στις "παλιές καλές στιγμές". Στις στιγμές που αγαπήσαμε. Που δε μετανιώσαμε ποτέ. Στις ματιές που λειτούργησαν ως πρελούδια για μια γνωριμία. Στα χαμόγελα και στις όμορφες εικόνες που αποτυπώνονται βαθιά μέσα στην μνήμη αλλά και στην καρδία του καθενός.

Μερικές φορές ίσως να είμαστε πολύ δειλοί για να αποδεχθούμε την πραγματικότητα. Δεν έχουμε το θάρρος να κοιτάξουμε τον εαυτό μας κατάματα και να πούμε μέσα μας "ΞΥΠΝΑ". Μένουμε σε νάρκη ευτυχίας. Γιατί δε θέλουμε να τη χάσουμε. Ανέκαθεν ο άνθρωπος προσπαθεί να αγγίξει την απόλυτη ευτυχία. Λογικό είναι να τρελαίνεται όταν χάνει ακόμα και την ελάχιστη. Όμως για να ζήσει κανείς μια όμορφη ζωή πρέπει να βιώσει πόνο, θλίψη, χαρά, αγάπη, έρωτα. Χωρίς αυτά είναι ανολοκλήρωτος. Γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχει ισορροπία μέσα του. Πώς μπορεί να υπάρχει χαρά χωρίς λύπη; Θάρρος δίχως φόβος;

Απίθανο.. Ωστόσο μένουμε στην ψευδαίσθηση πως όλα με τον καιρό θεραπεύονται. Μια σκέψη σωστή μεν, αλλά ελλιπής. Ο χρόνος από μόνος του ωριμάζει τον άνθρωπο, τη σκέψη του και τα συναισθήματα του. Δεν τα μειώνει όμως. Τα μετουσιώνει. Τίποτα όμως δεν είναι εφικτό χωρίς την καταλυτική δράση του ανθρώπου. Αν δεν μπει μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό αυτή η θέληση για αλλαγή, για αναζήτηση της ευτυχία.. Και η αλήθεια είναι πως και να ξαναβρεθεί αυτή, μπορεί να την ξαναχάσουμε. Όμως δεν πρέπει να μας σταματάει αυτό. Όσες φορές και να πέφτουμε, πρέπει να βρίσκουμε το θάρρος να ξανασηκωθούμε. Μέσω της προσωπικής μας θέλησης και ανάγκης ίσως για ευτυχία, αλλά και μέσω του φόβου μήπως τελικά δεν βρούμε ποτέ αυτό που ψάχνουμε. Η ευτυχία η πραγματική χάνεται τελικά όταν αποφασίσουμε εμείς να μην ξανασηκωθούμε. Όταν παραιτηθούμε πλέον.

Γιατί η ζωή δεν είναι ένας όμορφος ίσιος δρόμος. Και λακκούβες έχει, και ατυχήματα, ακόμα και φωτιές που σου προκαλούν βλάβες. Όμως είναι επιλογή του καθενός αν θα παλέψει να σβήσει τη φωτιά ή θα τρέξει να σωθεί από αυτήν. Ίσως και παλεύοντας να μην τα καταφέρει, αλλά θα έχει προσπαθήσει. Σε έναν κόσμο που η προσπάθεια φαίνεται ανούσια, τελικά αποδεικνύεται διαμάντι. Αν δεν προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε το δρόμο μας, ποτέ δε θα φτάσουμε στο τέλος του.

Έτσι πρέπει και όλοι μας να μην σταματήσουμε αιώνια σε μια κατάσταση ανάπαυσης. Η ζωή προχωράει. Η ψυχή μας αποτελείται από όλα τα συναισθήματα που έχουμε βιώσει. Από το μίσος μας για κάποιον, μέχρι και τον ανεξέλεγκτο και πανίσχυρο έρωτα. Αυτό είμαστε. Ένα σύνολο εμπειριών και πεποιθήσεων μας. Ένα μεγαλείο... Και όποιος αμφιβάλλει για αυτήν την καλλονή που φέρει μέσα του, κακό μόνο στον εαυτό του κάνει.

Η ζωή αποτελείται από διάφορες φάσεις, και δεν είναι όλες ούτε μόνο ευχάριστες ούτε μόνο δυσάρεστες. Δεν μπορείς να κατανοήσεις αυτό το μεγαλείο αν δεν δεις όλες τις πτυχές του.

Κάθε μας ανάμνηση είναι μοναδική σαν ένα κύμα στον ωκεανό της ψυχής μας...

Υ.Γ. Συμβουλή: Διαβάστε το με αυτή τη μουσική

Οργή Λαού

Αυτό εκδηλώθηκε στο Σύνταγμα χτες στις 29/6/2011. Και η απάντηση; Η καταστολή. Πολλοί μιλούν για μικρό εμφύλιο. Άλλοι για χούντα.

Όπως και να έχει τα χτεσινά συμβάντα παρουσίασαν τον πραγματικό τρόπο διακυβέρνησης της χώρας μας. Τα βίντεο έχουν κυκλοφορήσει παντού κι όλους μας τα έχουμε δει. Τη βιαιότητα που χρησιμοποιήθηκε για καταστολή των διαδηλωτών. Καθαρά για τα νούμερα, υπολογίζονται γύρω στους 500 τραυματίες. Ω ναι 500.. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου πλέον. Η βία φέρνει βία δυστυχώς, και οι επιθέσεις των ΜΑΤ ήταν λογικό να προκαλέσουν απάντηση. Η Ερμού την πλήρωσε ακριβά... Φυσικά και η καταστροφή περιουσιών δε δικαιολογείται..

Ωστόσο χτες πιστεύω πως απεδείχθη πως η τρομοκρατία στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα. Πως ότι και να γίνεται οι κυβερνήσεις θα χρησιμοποιούν πάντοτε την καταστολή και την τρομοκρατία για να εμποδίζουν τη λαϊκή φωνή. Τι άλλο να πει κανείς για το χτεσινό; Οι εικόνες τα είπαν όλα. Επιθέσεις σε πολλούς αθώους πολίτες, χημικά και άλλα πολλά απλά αποδεικνύουν για άλλη μια φορά την ανάγκη ριζικής αλλαγής στην Ελλάδα. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να το καταλάβουμε; Να πεθάνουν διαδηλωτές; Αρκετό αίμα δε χύθηκε ήδη στους δρόμους; Γιατί να κλάψουν κι άλλοι φίλοι και οικογένειες. Δεν φτάνει όλος ο πόνος και η ανησυχία των γονιών που ήξεραν πως το παιδί τους πάλευε για ένα καλύτερο μέλλον ρισκάροντας τη σωματική του ακεραιότητα.

Ας σταματήσουν επιτέλους οι κομματικές διαμάχες. Όλοι μας έχουμε τα ίδια προβλήματα και θέλουμε μια λύση. Αν ο αγώνας για ανατροπή του τρέχοντος πολιτικού σκηνικού δεν είναι οργανωμένος και συλλογικός τότε δυστυχώς το παιχνίδι είναι χαμένο από πρώτο χέρι.

Τα Μ.Μ.Ε. όπως πάντα έτοιμα να παρουσιάσουν πως ξαφνικά ανθίζει η οικονομία χάρη στο "θάρρος" αυτών των βουλευτών που μας έφεραν αυτοί( αλλά και οι προηγούμενη) στη χειρότερη κατάσταση που έχει γνωρίσει η χώρα μας. Ξαφνικά λοιπόν η Ελλάδα σώζεται, το χρηματιστήριο ενισχύεται, η ελληνική οικονομία δυναμώνει και όλα ρόδινα.. Και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι...

Μιας Ελλάδας η οποία είναι αγανακτισμένη και πολύ δύσκολα θα αντέξει αυτό το νέο Μνημόσυνο(εεε Μνημόνιο εννοώ).. Μιας Ελλάδας που βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί για τη ζωή που της έχει καταστρέψει αυτή η οικογενειοκρατική διοίκηση του Κράτους( ξέρετε πόσοι Παπανδρέου και Καραμανλής έχουν κυβερνήσει;) Βρισκόμαστε στο κέντρο μιας διαμάχης δυο οικογενειών. Εδώ και 50 χρόνια. Βέβαια μπορεί τώρα να μην έχουμε βασιλιά, έχουμε πρωθυπουργό. Μικρή η διαφορά. Ένα όνομα είναι.. Η κατάσταση είναι η ίδια.. Και στις δυο περιπτώσει τα παιδιά κληρονομούν την εξουσία.

Αρχίζω να πιστεύω πως τελικά η Μεταπολίτευση τελείωσε. Όμως γυρνάμε προς τα πίσω. Γιατί τα επεισόδια μόνο χούντα θυμίζουν. Μια χούντα που έχει για μόνο σκοπό να σταματήσει τους διαδηλωτές με κάθε κόστος.. Γυρνάμε λοιπόν από τη Μεταπολίτευση στο φασισμό. Και όχι σε απλό φασισμό. Στον οικονομικό φασισμό. Και πιστέψτε με αυτό είναι χειρότερο..

Υ.Γ. Όσον αφορά το Ηράκλειο ντρέπομαι πραγματικά. Ο κόσμος εδώ πραγματικά κοιμάται..

Who are we human anyway?

Πολλά γεγονότα για τη ζωή μας είναι ριζοσπαστικά. Μας βάζουν σε σκέψεις και συλλογισμούς προκειμένου να καλύψουμε το κενό που ανοίγουν με την ύπαρξή τους. Άλλοι τα καλύπτουν γρήγορα, άλλοι αργά, κι άλλοι πάλι ποτέ. Έτσι αν η ζωή μας ένας δρόμος ο πρώτος θα ήταν πολύ καλός με ελάχιστες ενώ καθόλου λακκούβες, ο δεύτερος αρκετά ανώμαλος(βλέπε δρόμους Ηρακλείου) και ο τρίτος....

Ωστόσο αυτό που διαφέρει τους δυο πρώτους από τον τρίτο είναι πως έχουν καταφέρει να απαντήσουν σε μερικά σχετικά βασικά ερωτήματα, ή έχουν φτάσει κοντά στην επίλυσή τους. Ένα από αυτά παραμένει τη φύση του ανθρώπου, ερώτημα που κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει πλήρως και αυτό γιατί για να μπορέσει πρέπει να γνωρίζει την κάθε πτυχή του κάθε ανθρώπου κάτι που είναι αδύνατο, λόγω της μεγάλης ανακύκλωσης της ζωής.

Αν και αδύνατο ωστόσο, είναι πιθανή μια σχετική αξιολόγηση του ζητήματος. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι ελάχιστα. Το πολύ ένα 10% που βασίζεται πάνω στα ένστικτα τις επιβίωσης που μεταφέρονται από το γενετικό μας υλικό γενιές και γενιές τώρα. Όλη η υπόλοιπη πτυχή του ανθρώπου, συνεπώς, προέρχεται από τον πολυμερισμό των αλληλεπιδράσεων με τους γύρω μας, και το περιβάλλον μας. Μπορούμε συνεπώς να καταλήξουμε πως κατά γενικό ορισμό (χωρίς την απόρριψη πιθανότητας εξαίρεσης) πως ο άνθρωπος επηρεάζεται από την κοινωνία στην οποία ζει. Η σχέση μεταξύ του ανθρώπου και της κοινωνίας είναι διπλή αφού ο άνθρωπος διαμορφώνει την κοινωνία, όπως και αυτή τον άνθρωπο.

Ο σημερινός άνθρωπος όμως κατάντησε την κοινωνία του ψυχρή, κλειστή και εχθρική. Οι άνθρωποι σήμερα στις πόλεις γίνονται απρόσεχτοι, επιθετικοί και εγωιστές. Ένα αξιόλογο παράδειγμα είναι οι δρόμοι της γειτονιάς. Ανήκω στην τελευταία γενιά που πρόλαβε ίσα ίσα να μεγαλώσει στις πυλωτές ή στους δρόμους της γειτονιάς του. Τώρα πια δεν υπάρχει ψυχή. Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται. Μην τους κλέψουν τα παιδιά ή μην τα χτυπήσει κανένα αμάξι. Πόσοι άνθρωποι σήμερα πέφτουν θύματα ληστείας ή επίθεσης μπροστά στα μάτια κόσμου. Αυτό δε λέει τίποτα. Ο κόσμος σήμερα είναι απαθής και εγωιστής. Δε νοιάζεται για τους άλλους παρά για τον εαυτό του. Έχει ξεχάσει το πραγματικό νόημα της αγάπης.

Το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο, είτε αυτός είναι Έλληνας, Τούρκος, Βούλγαρος, Γάλλος, Άγγλος, Γερμανός ή οποιαδήποτε άλλη εθνικότητα. Είτε είναι λευκός, μαύρος, κίτρινος ή κόκκινος. Είτε είναι φασίστας, αναρχικός, δεξιός, αριστερός, κεντρώος. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Και ακριβώς γιατί είμαστε όλοι οι ίδιοι, και ο καθένας ξεχωριστά μοναδικός, οφείλουμε να βοηθάμε το συνάνθρωπο μας, τον πλησίον μας ή όπως αλλιώς λέγεται. Δεν πρέπει πάντα να κοιτάζουμε μόνο τα δικά μας συμφέροντα. Διότι το ατομικό συμφέρον δεν είναι πάντα και κοινωνικό, ενώ το κοινωνικό πάντα ατομικό. Θα ήθελα να κλείσω με μια πολύ όμορφη φράση του Martin Niemöller. Τα συμπεράσματα δικά σας

First they came for the Socialists, and I did not speak out, because I was not a Socialist.

Then they came for the Trade Unionists, and I did not speak out, because I was not a Trade Unionist

Then they came for the Jews, and I did not speak out, because I was not a Jew

Then they came for me, and there was no one left to speak for me.

Η αρχή της λαϊκής κυραρχίας

Υπάρχει καλύτερος τρόπος να γιορτάσει τα γενέθλια του ο Γιωργάκης( Παπανδρέου) από αυτόν που τα γιόρτασε την Τετάρτη (15/6/2011) με μια μαζική πορεία εναντίον του και της όλης κατάστασης στην οποία έχει βρεθεί η χώρα. Αν αφήσουμε λίγο τις κομματικές αντιλήψεις ο καθένας γνωρίζει πως η σημερινή κατάσταση δεν έχει έναν ένοχο αλλά πολλούς. Ο βασικός όμως είναι ένας. Και αυτός είναι εκείνος που 30 χρόνια στήριζε αυτό το σύστημα και το αποδεχόταν με την ανάλογη... ανταμοιβή. Ας το δεχτούμε, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού υποτάχτηκε σε αυτό το σύστημα με την εξαγορά. Γιατί αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε σήμερα ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα. Η διαφθορά του πολιτικού συστήματος είναι γενικά και κοινωνική διαφθορά.

Και σίγουρα υπάρχουν και τίμιοι άνθρωποι, και μάλιστα πολλοί οι οποίοι δουλεύουν με πολύ μόχθο για να ζήσουν, αυτοί και η οικογένεια τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι θύματα μιας πολιτικής που 30 χρόνια τώρα ρημάζει αυτή τη χώρα. Δεν ευθύνονται για τίποτα, κι όμως αυτοί πληρώνουν.

Το ζήτημα πια δεν περιορίζεται στις κομματικές ιδεολογίες, αλλά αποτελεί κοινωνικό πρόβλημα πλέον. Και είναι ευθύνη του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, αλλά και ως μέλος της κοινωνίας να το αντιμετωπίσει. Η λαϊκη αυτή εξέγερση που έχει λάβει τόπο αυτές τις μέρες ίσως να παρουσιάζει μια προοπτική για αλλαγή από τον ελληνικό λαό. Μια εξέγερση που ίσως άργησε λίγο να έρθει. Τουλάχιστον, βέβαια, ήρθε και είναι αρκετό αυτό.

Αυτό που την εμπόδιζε ήταν κατά μεγάλο μέρος η πεσιμιστική σκέψη της σταθερότητας της πολιτικής, ότι είτε γίνει εξέγερση είτε όχι αποτέλεσμα δε θα υπάρξει. Μετά όμως από την αντίδραση της κυβέρνησης δημιουργώντας μια άμυνα με οδοφράγματα γύρω από τη Βουλή και με τον αποκλεισμό δρόμων για την προσέλευση των πολιτικών είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι ο λαός έχει τη δύναμη. Πως πρέπει η Κυβέρνηση και όχι μόνο η τωρινή, αλλά οποιαδήποτε κυβέρνηση οφείλει να είναι φορέας της λαϊκής επιθυμίας και να πράττει προς το συμφέρον της χώρας και να είναι πρόθυμη να πληρώσει το πολιτικό κόστος για να σώσει τη χώρα.

Ο άνθρωπος είναι μέλος της κοινωνίας που ζει. Η κοινωνία εκλέγει τους αντιπροσώπους. Οι αντιπρόσωποι της κοινωνίας αποτελούν τη Βουλή και την Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση διοικεί το κράτος. Το συμπέρασμα δικό σας...

Human Relations

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ων. Γι αυτό το λόγο οργανώθηκε σε κοινωνίες. Οι μικρές κοινωνίες μεγέθους ενός χωρίου μεταμορφώθηκαν με το πέρασμα των αιώνων σε μεγάλα αστικά κέντρα. Ο υπερπληθυσμός των πόλεων έρχεται να χτυπήσει μια από τις μεγαλύτερες αξίες, τις ανθρώπινες σχέσεις.

Αν ζήσει κάποιος σε ένα μικρό χωριό θα συνειδητοποιήσει πως όλοι γνωρίζονται με όλους και όλοι νοιάζονται για όλους. Συνδέονται μεν πολλοί και με οικογενειακούς δεσμούς, αλλά όχι πάντα. Αποδέχονται τον άλλο και αλληλοβοηθούνται.

Αν ζήσει κάποιος σε πόλη συνειδητοποιεί πως άνθρωποι με τέτοιο χαρακτήρα έχουν σχεδόν εκλείψει. Οι μεγαλουπόλεις κυρίως έχουν γίνει ψυχρά αστικά κέντρα όπου η ζημία του ενός είναι το κέρδος του άλλου.

Δεν είναι όμως έτσι η ζωή αγαπητοί. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να συνυπάρχει και να είναι συνοδηπόρος με τους άλλους. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτος πιστεύω πως η παραβολή του καλού Σαμαρίτη είναι ένα παράδειγμα συνείδησης που θα έπρεπε να έχουμε σήμερα. Ένας κόσμος αλληλεγγύης.. Όμορφη Ουτοπία που ελπίζω μια μέρα να γίνει και πραγματικότητα...

Οι ανθρώπινες σχέσεις βέβαια χωρίζονται και σε 4 κατηγορίες. Στις οικογενειακές, φιλικές ,ερωτικές και εχθρικές.

Νομίζω πως για τις εχθρικές και τις οικογενειακές δεν απαιτείται κάποια ιδιαίτερη επεξεργασία αφού είναι σχετικά εμφανές από τι αποτελούνται.

Οι 2 επόμενες όμως είναι σχέσεις που συχνά αλληλοσυγκρούονται. Ή και ενώνονται.Η τέλεια σχέση είναι η σχέση στην οποία με τον άλλο είσαι και φίλος και όχι μόνο ταίρι. Όπου η ερωτική έλξη λειτουργεί ως μια "αναβάθμιση" της φιλίας. Και έτσι όπως ακριβώς ένας φίλος αποδέχεται τους φίλους του άλλου ( του φίλου μου ο φίλος είναι και δικός μου φίλος που λέει και ο λαός) έτσι πρέπει και ο σύντροφος μας να αποδέχεται τις φιλικές μας σχέσης. Βέβαια, γίνεται η επέμβαση ενός ισχυρού συναισθήματος εν ονόματι ζήλεια. Ένα συναίσθημα που μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα, αλλά παρόλ'αυτά πρέπει να εξουδετερωθεί όσο πιο πολύ γίνεται. Το συστατικό για αυτήν την "αντίδραση" είναι η εμπιστοσύνη που υπάρχει στο σύντροφο. Όσο πιο μεγάλη έιναι τόσο πιο μεγάλη είναι και η "εξουδετέρωση" εως την πραγματοποίησης τέλειας εξουδετέρωσης.

Συγχωρέστε την υπερβολική μου χρήση χημείας...

What would be a world without... Smiles

Πολύ δύσκολος ακόμα και στη σκέψη. Το χαμόγελο είναι ανέκαθεν το σύμβολο της χαράς και της ευτυχίας. Εμφανίζεται παντού στη ζωή μας. Η ιδανική μέρα ξεκινάει με αυτό όπως και τελειώνει. Είναι η απόδειξη πως ένας άνθρωπος απολαμβάνει πραγματικά τα γεγονότα ή τις καταστάσεις. Είναι το χαρακτηριστικό του καθενός. Πολλά άτομα διακρίνονται από τα άλλα για το χαμόγελο τους, για το πόσο συχνά χαμογελούν ή όχι, ή για το πόσο έντονο είναι το χαμόγελό τους.

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν μπορούν να ζουν χωρίς το χαμόγελο τους. Αυτά τα άτομα χαίρεσαι να τα έχεις κοντά σου διότι σου μεταφέρουν όσο το δυνατόν πιο πολύ την ευτυχία τους. Αυτά τα άτομα βέβαια όταν αφήνουν το χαμόγελο να φύγει από πάνω τους, τότε οφείλει ο κάθε σωστός φίλος να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτήν την κατάσταση. Διότι κάθε χαμόγελο έχει περάσει πολλά, κι όταν φεύγει σημαίνει ότι το ποτήρι ξεχείλισε, πως ο πόνος υπερτέρησε του χαμόγελου.

Πολλοί λένε πως πίσω από κάθε χαμογελαστό άνθρωπο άνθρωπο κρύβεται μια πικρή ιστορία. Και αυτό είναι αλήθεια. Όμως αυτό είναι που τους κάνει τόσο χαμογελαστούς. Δεν μπορεί να υπάρξει δυστυχία χωρίς ευτυχία, ούτε και χαρά δίχως πόνο. Ένας άνθρωπος που δεν παύει να χαμογελάει είναι ένας άνθρωπος που συνειδητοποιεί την αξία που έχει αυτή η μικροσκοπική πράξη ευτυχίας.

Το χαμόγελο είναι από τα πιο ωραία θεάματα που υπάρχουν σήμερα. Είναι το σύμβολο της ελπίδας και της χαράς. Αξίες που μακάρι να μην πάψουν ποτέ να υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο. Σε αυτόν τον γκρίζο κόσμο το χαμόγελο είναι σαν ουράνιο τόξο..

What would be a world without..Egoism

Τι θα ήταν ο κόσμος αν δεν κοιτάζαμε τόσο το εγώ μας; Με την αρνητική έννοια πάντα του εγωισμού. Δεν αρνούμαι πως λίγο ενδιαφέρον για τον εαυτό μας είναι κακό πράγμα, αλλά σήμερα έχει ξεπεράσει κάθε νοητό όριο. Αν το εμείς κυριαρχούσε; Αν υπήρχε αγάπη και αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων; Αν δεν νοιαζόταν ο καθένας για τον εαυτό του;

Ο κόσμος σήμερα έχει γίνει τόσο ψυχρός που το μίσος είναι αυθόρμητο συναίσθημα. Και ανθίζει σε αυτήν την εποχή. Μια εποχή όπου όλοι θέλουν να γίνουν οι κορυφή και ξεχνάνε τον εαυτό τους.Δεν υπάρχει κανένας σεβασμός για τους άλλους. Όταν βλέπεις μερικούς νέους να σπρώχνουν τους ηλικιωμένους για μια θέση, ή να παίρνουν τις θέσεις των ανάπηρων πώς μιλάμε για ανθρωπιά; Ξεχνάνε ότι είναι και αυτοί άνθρωποι. Ότι είναι όλοι ίσοι. Ξεχνούν τη φύση τους και συμπεριφέρονται σαν άμυαλα πλάσματα έχοντας ως μόνο στόχο την προσωπική τους ευτυχία.

Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τους γύρω μας και πράττουμε σα να μην ξέρουμε τίποτα. Και δεν είναι αναγκαστικό να είναι κανείς υπερβολικός να δίνει ότι έχει και δεν έχει σε φιλανθρωπίες και τα σχετικά. Αλλά μόνο το ενδιαφέρον για τον άλλο προοδεύει τον άλλο. Μας μάθαιναν ότι είναι καλός τρόπος να βοηθάς έναν ηλικιωμένο που έχει ανάγκη. Ένα άτομο με ειδικές ανάγκες να μπει σε ένα λεωφορείο για παράδειγμα. Η μια μητέρα με το παιδί της να βγει από αυτό. Δεν είναι πράξεις μεγάλου ηρωισμού και λαμπρότητας. Αλλά είναι πράξης αγάπης. Και είτε το θέλουμε είτε όχι μόνο έτσι θα προοδεύσει ο κόσμος. Με αγάπη προς το συνάνθρωπο. Γίνομαι κουραστικός μιας και το επαναλαμβάνω συνέχεια. Αλλά επανάληψη εστί μητήρ πάσης μαθήσεως.. Όπως είχε πει και ο Hendrix "Όταν η δύναμη της αγάπης ξεπεράσει την αγάπη για δύναμη, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη..." Ιmagine

What would be a world without....

Αυτός ο τίτλος θα αποτελέσει μια νέα σειρά άρθρων που θα γράψω αυτές τις μέρες έχοντας ως σκοπό να αναφέρω τις αξίες του σήμερα μαζί με μια δόση ιδανικού.

Το πρώτο μου άρθρο λοιπόν μετά από αυτήν τη μικρή και όπως πάντα σχετικά άσκοπη φλυαρία θα είναι πάνω στη φιλία.

Τι θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς φιλία; Πολύ πιο άδειος, κρύος, σκοτεινός και μελαγχολικός από ότι είναι τώρα. Ακούμε κάθε μέρα φράσεις που εξυμνούν τη φιλία. Οι φίλοι είναι οι οικογένεια που διαλέγουμε. Οι φίλοι είναι σαν τετράφυλλα τριφύλλια κ.ά.

Ασχέτως αν αυτά ισχύουν ή όχι εκ πείρας έχω συνειδητοποιήσει ένα πράγμα. Οι καλοί φίλοι είναι λίγοι. Φίλοι υπάρχουν πολλοί. Πραγματικοί όμως πολύ λίγοι. Και αυτό γιατί λίγοι είναι αυτοί που θα σε στηρίξουν στις δύσκολες στιγμές. Που θα σου φέρονται σωστά και θα νοιάζονται για σένα. Και αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά να τα λέτε όλα τα μυστικά σας στον άλλο είναι να ξέρετε τα πάντα ο ένας για τον άλλο. Μπορείτε απλά να μιλάτε για τυχαία πράγματα και παρόλ'αυτά να θεωρείτε κάποιον πολύ καλό φίλο.

Η φιλία δεν είναι μια σχέση ανταπόδοσης πάντα. Είναι μια σχέση αγάπης. Χωρίς να περιμένεις πάντα το ανάλογο αποτέλεσμα συνεχίζεις και είσαι δίπλα στον άλλο σαν να είναι η οικογένεια σου. Γιατί τελικά ίσως οι φίλοι να είναι η οικογένεια που επιλέγουμε...

Τα στερεότυπα αυτά περί μυστικών θεωρώ πως είναι άστοχα. Γιατί ναι μεν πρέπει να ξέρεις τον άλλο, ωστόσο δεν παίζει τόσο ρόλο πόσο καιρό τον ξέρεις αλλά το τι χημεία υπάρχει μεταξύ σας..Πολυσυζητημένο θέμα για το οποίο θα μπορούσαν να ειπωθούν άλλα τόσα.. Αλλά το καθένα στον καιρό του.

Αυτό το άρθρο είναι για όλους τους φίλους μου παλιούς και καινούριους.. Και για όσους έχουν φίλους και τους θεωρούν σημαντικούς γι'αυτούς.

It takes years to build trust but only seconds to destroy it..

Η αλήθεια είναι πως η έμπνευση προέρχεται από παντού. Από έναν καυγά, από μια κουβέντα, ακόμα και από μια άσκηση! Στην περίπτωση μας από διάφορα. Τελειώνοντας αυτήν την ανούσια εισαγωγή ας μπούμε στο θέμα μας.

Η εμπιστοσύνη είναι ένα από τα σημαντικότερα συναισθήματα που μπορεί να νοιώσει κάποιος για κάποιον άλλο. Και αυτό για τον πολύ απλό λόγο το ότι η εμπιστοσύνη μπορεί να αφορά μια απλή πληροφορία, εώς και την ίδια μας τη ζωή. Συνεπώς είναι πολύ σημαντικό να δίνουμε την εμπιστοσύνη σε άτομα που την αξίζουν.

Θα ήθελα να επιμείνω στην εμπιστοσύνη σε δυο καταστάσεις της ζωής μας.

Η εμπιστοσύνη σε μια σχέση. Κατά τη γνώμη μου η βασικότερη αξία που πρέπει να υπάρχει μαζί με την ειλικρίνεια. Και αυτό γιατί είναι βασικό να έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στο άτομο με το οποίο μοιραζόμαστε τις πιο τρυφερές και συναισθηματικά φορτισμένες μας στιγμές. Γιατί είναι αδύνατο να νοιώθεις άνετα με κάποιον που δεν εμπιστέυεσαι. Πολλές φορές για να μην πληγωθούμε αμφιβάλλουμε για τον άλλο ως μια μορφή άμυνας από κάτι που έχουμε πάθει ήδη. Αυτό βέβαια μόνο αρνητικά μπορεί να φέρει αφού οριοθετούμε κάτι το διαφορετικό με βάσει τις παλιές μας εμπειρίες. Όντως πρέπει να υπάρχει πάντα μια προσοχή στην αρχή, ωστόσο μερικά θέματα που είναι πολύ ιδιαίτερα δεν μπορούν να τίθενται υπό αμφισβήτησης σε μερικές καταστάσεις. Και σε αυτούς τους τομείς είναι που φαίνεται η πραγματική αγάπη που έχουμε για κάποιον...

Η εμπιστοσύνη σε μια φιλία. Ένας αρκετός λεπτός τομέας που δεν είναι εύκολο να γίνει σωστή αναφορά. Είναι βέβαια ευνόητο πως σε έναν πολύ καλό μας φίλο(κολλητό πείτε τον ή όπως αλλιώς επιθυμείτε) οφείλουμε να έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη ότι και να συμβεί. Στους νέου φίλους τώρα οι απόψεις διχάζονται. Πολλοί πιστεύουν πως δεν πρέπει να τους εμπιστευόμαστε μέχρι να δείχνουν ότι είναι άξιοι εμπιστοσύνης. Εγώ διαφωνώ. Πιστεύω πως πρέπει να δίνεται εμπιστοσύνη στον καθένα και ανάλογα με τις πράξεις τους να του αφαιρείται ή όχι. Η διαφορά είναι πως αυτή τη φορά δεν έχουμε εμποδίσει τον άλλο να δείξει τον εαυτό του και έτσι είμαστε σίγουροι για το με τι άτομο έχουμε να κάνουμε. Βέβαια μερικές φορές άτομα δε μας εμπιστεύονται αρκετά όσο και να τα εμπιστευόμαστε εμείς.. Εκεί δε μένει παρά να τους αποδείξουμε πως είμαστε άξιοι. Πως; Συμπεριφερόμενοι ως σωστοί φίλοι. Στηρίζοντας τους όποτε χρειαστεί και όντας έτοιμοι να τους βοηθήσουμε όποτε χρειαστεί. Διότι αυτή είναι η αξία της πραγματικής αγάπης προς τους φίλους. Να δίνεις χωρίς να περιμένεις πάντα να πάρεις. Και να μη σε νοιάζει. Γιατί μόνο η φιλία με τον άλλο σε κάνει ευτυχή...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη σημερινή έμπνευση

Είμαστε όλοι μέλη της γενιάς μας

Είτε το θέλουμε είτε όχι. Και εγώ ανήκω σε μια ιδιότροπη.

Είμαι μέλος της γενιάς που θα σώσει τον πλανήτη και το περιβάλλον. Οι προηγούμενοι τα διέλυσαν όλα και τώρα με κατατάσσουν υπεύθυνο να μαζέψω να φτιάξω τα σπασμένα.

Είμαι μέλος της τεμπέλικης γενιάς. Της γενιάς που δεν ξέρει τι θα κάνει στο μέλλον, κοπροσκυλιάζει όλη μέρα όπως λένε. Της γενιάς που δε διαβάζει που απλά θέλει να περνάει καλά και δεν τη νοιάζει το μέλλον της.

Είμαι μέλος της γενιάς της αποβλάκωσης. Της γενιάς που έχει γίνει ένα αποβλάκωμα από την τηλεόραση και που καταπίνει ότι κατέβει του κάθε δημοσιογράφου χωρίς να το μασήσει- ούτε καν να το μυρίσει.

Είμαι μέλος της γενιάς των κομμάτων. Της γενιάς που όταν μπαίνει στο πανεπιστήμιο γίνεται θήραμα των κομματόσκυλων που την κυνηγάνε για να την εξουσιάσουν και να φυλακίσουν την ελεύθερη βούληση και σκέψη της με δωροδοκίες.

Είμαι μέλος της γενιάς της αλλαγής. Της γενιάς που θα αλλάξει το μέλλον, που θα πάρει τη χώρα από τους παλιούς και θα την κάνει ολοκαίνουρια. Που θα κάνει τον κόσμο πιο όμορφο γιατί αυτό είναι το καθήκον της.

Μισό λεπτό.. Γιατί θα τα κάνω αυτά; Γιατί αυτές τις ταμπέλες μου κολλήσανε;

ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ!

Θα κάνω καλύτερο το περιβάλλον γιατί αγαπώ τη φύση με όλες τις ομορφιές της και τα πλάσματά της. Γιατί θέλω να αναπνέω καθαρό οξυγόνο και όχι σκουπίδια. Γιατί θέλω να φτιάξω έναν όμορφο πλανήτη για να ζήσουν τα παιδιά μου και τα παιδιά των παιδιών μου.

Θα δώσω νόημα στη ζωή μου και θα βρω τι θέλω να κάνω στο μέλλον. Θα σηκωθώ από τον καναπέ και θα γίνω κάποιος μέσα σε αυτή τη λαοθάλασσα. Για να έχω μια καλύτερη ζωή και να προσφέρω μια καλή βάση στα παιδιά μου να έχουν ότι χρειάζονται για να πετύχουν κι αυτά.

Θα αποκτήσω κριτική σκέψη. Δε θα αφήσω κανένα κανάλι και κανένα δημοσιογράφο να ελέγξει τις σκέψεις μου. Θα έχω δική μου βούληση και όχι αυτή που μου επιτάσσουν τα μέσα ενημέρωσης προσπαθώντας να κατευθύνουν τα πλήθη.

Θα πω όχι στη δωροδοκία. Θα χτίσω ένα μέλλον πάνω στην ελεύθερη σκέψη και αρνηθώ την ανακατεύθυνση της από οποιονδήποτε. Δε θα επιτρέψω στη συνείδησή μου να εγκλωβιστεί από την ιδεολογία του καθενός.

Θα αλλάξω τον κόσμο. Γιατί θέλω έναν κόσμο ειρήνης και αγάπης, χωρίς πολέμους, πείνα και απληστία. Θέλω να παλέψω για έναν άλλο κόσμο. Έναν κόσμο για τον οποίο θα είμαι περήφανος να ζω. Γιατί θα είναι δικός μου. Θα τον έχω φτιάξει εγώ και η γενιά μου με πολύ προσπάθεια, με αλληλεγγύη και αλληλοβοήθεια. Έναν κόσμο όπου θα μπορέσουν να ζήσουν ήπια και τα παιδιά μου και τα παιδιά των παιδιών μου. Έναν κόσμο που μπορεί να γίνει πραγματικότητα αν η γενιά μου αφήσει τις ταμπέλες που της θέτουν για να την οριοθετήσουν και δει πια πόσο ισχυρή είναι.

Είμαστε μέλη της γενιάς μας. Η γενιά μας είναι μέλος του μέλλοντος μας. Είμαστε κι εμείς μέλη του μέλλοντος μας. Ας μην αφήσουμε έτσι αυτήν την ευκαιρία. Έχουμε τη δύναμη της αλλαγής στα χέρια μας. Ας μην τη χαραμίσουμε άλλο.

Έρως ανίκατε μάχαν...

Μία πολύ συχνή και λανθασμένη συσχέτιση που επικρατεί στις μέρες μας είναι αυτή της αγάπης με τον έρωτα. Λογικό να αναρωτηθεί κανείς ποια η διαφορά. Κι όμως το κενό που τους χωρίζει μόνο μικρό δεν είναι.Ποια λοιπόν η διαφορά μεταξύ αυτών των δυο μικροσκοπικών λέξεων;

Η αγάπη είναι ένα πανίσχυρο συναίσθημα που όπως λέει και μια πολύ σοφή φράση κινεί ανιδιοτελώς το εγώ προς το εσύ. Είναι ένας δεσμός που δημιουργείται μεταξύ δύο ατόμων και έχει ποικίλες έννοιες. Μπορεί να είναι φιλικός, οικογενειακός ή συναισθηματικός. Είναι ισχυρός μεν, αλλά δημιουργείται από τις σχέσεις που έχουν δυο άνθρωποι μεταξύ τους. Και φυσικά όπως όταν κάθε καλοφτιαγμένο βάζο σπάει, έτσι κι εμείς όταν χάσουμε την αγάπη μας γινόμαστε κομμάτια. Η αγάπη είναι γενικώς ένα συναίσθημα σταθερότητας που φέρνει τους ανθρώπους πιο κοντά σε ένα "ζεστό" συναίσθημα κορεσμού και ασφάλειας.

Αντιθέτως, ο ασταθής και θηριώδης έρωτας δεν αφήνει επιζώντες. Σαν ένα πελώριο κύμα παίρνει τα πάντα στο πέρασμα τους διαλύοντας τις ακτές και καταστρέφοντας την ανθρώπινη γαλήνη. Ένας δυνατός σεισμός μέσα μας, απρόβλεπτος, που μας τραντάζει εμάς και όλη μας την ύπαρξη, γεμίζοντας μας από ερείπια. Άγνωστο το πότε, που και πώς θα χτυπήσει. Απλά θα γίνει. Μερικά πράγματα δεν μπορείς να τα αποφύγεις. Απλά συμβαίνουν. Σε συμπληρώνουν όμως. Γεμίζουν ένα κενό που υπάρχει μέσα σου. Μια άγνοια που περιμένει, να την ξυπνήσουν από τον βαθύ ύπνο της λήθης, για να ελευθερωθεί επιτέλους και να κλείσει το παζλ της ζωής.

Άγνωστο το πότε θα φύγει κιόλας ο έρωτας. Παρόλ'αυτά παραμένει αξέχαστος. Ειδικά ο "πρώτος" έρωτας. Γιατί είναι η πρώτη φορά που η ψυχή μας δέχεται τέτοιο σοκ. Δεν ξεπερνιέται εύκολα. Αδάμαστος, ανεξέλεγκτος σαν δέκα μανιασμένα άλογα, δεν μπορεί να εμποδιστεί από τίποτα. Στο τέλος πάντα θα κυριαρχήσει. Θα αποδείξει ότι είναι το άρχον και κινητήριο συναίσθημα της ανθρωπότητας, με το οποίο δίνεις και τη ζωή σου για τον άλλο, και αυτό πολύ απλά γιατί ο άλλος ΕΊΝΑΙ η ζωή σου. Είναι η δύναμη που θα έκανε κάποιον να αλλάξει. Που θα γινόταν άλλος άνθρωπος. Για δυο μάτια και μόνο. Κι όμως αυτά τα δυο μάτια έχουν τέτοια υπνωτική δύναμη που το μόνο που μπορείς να πεις για αυτά είναι : Έρως ανίκατε μάχαν.. Από έναν που ακόμα κοιμάται και περιμένει

Void

Η αλήθεια είναι ότι η ζωή είναι απρόβλεπτη. Και αν και πιστεύουμε πως είμαστε άρχοντες του εαυτού μας, τελικά η ζωή έρχεται και μας τα αναποδογυρίζει. Όσο ορθοί και να είμαστε, είναι αδύνατο να προβλέψουμε πως θα είμαστε σε 10 χρόνια. Ευτυχώς και δυστυχώς κάθε έτος που διανύουμε μας στιγματίζει και διαφορετικά και παραποιεί και ανάλογα το χαρακτήρα μας.

Πρακτικά: Κάθε εμπειρία μας γίνεται μέρος του χαρακτήρα μας. Κάθε παραμικρή μας πράξη αποθηκεύεται σε αυτόν τον τερατώδη σκληρό δίσκο που λέγεται εγκέφαλος. Κάθε πραγματικότητα που ζούμε γίνεται μέρος μας. Και σαν ένα παζλ που πλάθεται, ατελείωτο μεν, συμπληρώνεται με κάθε του κομμάτι, έτσι κι εμείς με κάθε στίγμα της ζωής μας γινόμαστε ολοένα και πιο ολόκληροι.

Μετά από αυτό πώς μπορούμε να πιστεύει κανείς πως ο άνθρωπος αλλάζει;

Youth Gone Wild

Η ιστορία έχει πολλά παραδείγματα εξεγερμένης νεολαίας με πιο πρόσφατα και παγκοσμίως γνωστά το Μάιο του '68 στη Γαλλία το αρκετά γνωστό σε μας Πολυτεχνείο του '73 και.. την Αίγυπτο. Το παράδειγμα μιας χώρας η οποία θεωρούταν από πολλούς συντηρητική και οπισθοδρομική. Μια χώρα όμως όπου ο χριστιανισμός συνυπάρχει με τον ισλαμισμό(ίσως όχι χωρίς διαμάχες και συγκρούσεις αλλά επιβιώνει), μια χώρα με πολιτισμό πολύ πιο αρχαίο από τον τρομερό "ελληνισμό". Κι όμως η νεολαία ξύπνησε. Ο κόσμος ξύπνησε. Αλλάζει. Τα ρομποτάκια των κυβερνήσεων τελείωσαν.
Ο κόσμος προοδεύει και είτε μας αρέσει είτε όχι θέλει ένα καλύτερο αύριο. Για αυτόν. Για τα παιδιά του. Είναι φανταστικό να βλέπεις τη νεολαία να μάχεται για τα δικαιώματα της. Ίσως η κυβέρνηση της Αιγύπτου να κατάλαβε επιτέλους πως δεν μπορεί κανένας να τα βάζει με τη νέα γενιά. Γιατί αυτή γράφει το μέλλον. Αυτή είναι το μέλλον... Ρίσκαρε τη ζωή της(οι θάνατοι απ'όσο γνωρίζω έχουν φτάσει περίπου τους 300). Γιατί παλεύουν. Και όχι μόνο στην Αίγυπτο. Και η Τυνησία έχει εξεγερθεί. Θέλει ένα καλύτερο αύριο. Όλα αυτά τα γεγονότα μας παρουσιάζουν πόσο σκληρός μπορεί να γίνει ο άνθρωπος αν του δώσεις εξουσία, αλλά και το πόσο δύναμη έχει ο άνθρωπος και ειδικά η νέα γενιά. Ξυπνήστε! Ο κόσμος έχει ξυπνήσει δεν περίμενε το ξυπνητήρι του να χτυπήσει! Αν αργήσουμε κι άλλο φοβάμαι πως θα πάρουμε απουσία στο μάθημα της πρόοδου...

Αντώνιος

Άποχαιρέτα την,την Αλεξάνδρεια που φεύγει.
Ένας από τους πιο γνωστούς στίχους του Καβάφη. Συμβολικός κιόλας.
Όλα κάποτε τελειώνουν. Όλοι μας χάνουμε την Αλεξάνδρρεια. Όμως δεν είμαστε όλοι Αντώνιοι. Δεν τελείωνει η ζωή μας στη σημερινή του Αλεξάνδρεια. Είναι απλά ένας στόχος, όπως και η Ιθάκη.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν.
Η χαοτική κατάσταση την οποία βιώνουμε μόλις χάσουμε την Αλεξάνδρεια μας είναι εκπληκτική. Κι όμως ο δρόμος είναι μακρύς. Γεμάτος εμπόδια,πόνους και προβλήματα. Θα υπάρξουν βροχές στο δρόμο,καταιγίδες,κεραυνοί. Κινδυνεύουμε. Όμως όσο μεγάλο και να είναι το ταξίδι. Πάντα στο τέλος θα υπάρχει η Ιθάκη.
Όλα τα πράγματα τελέιώνουν. Εμείς αποφασίζουμε το πότε. Αποφασίζουμε όμως και το πόσο θα τα θυμόμαστε..

Constellation

Where can inspiration be found? A really great trouble. Not under rocks, i checked. Neither in your cars. Well maybe about cars i got no idea.

Mine is found in constellations. If you look above your head you can observe such a wonderful world. A world that no culture ever ignored. A world that built all existing religions. A world far greater and unknown that we can imagine. A world that is untouchable by human nature. But that's its beauty. It is just the way it is. Look above you and just try and create images. You may see the morning star and some known constellations as the 3 wizards. Well that one is one of my favorites. Various reasons of course but still. Such a perfect symmetry between these 3 stars.. So much beauty above us. And who has seen it? I guess if you love great cities you haven't. Try nature a bit. It can be really useful. It brightens your night. It gives a flashing light to your dreams.

Some make fun of me because of this. What is the meaning of just watching stars? My answer is simple. How can you consider knowing yourself if you do not know where you live. Still stars are small lights in the sky. But look at all of the beauty they offer us. Falling stars. We adore them. Morning star, it guides us every moment.

And there is of course the moon. This amazing cheese ball that changes size. How many can see its dark part? Well i guess most don't care. Try it it's worth a shot. Because there can't be light without darkness...

Still its children are down in earth. Yeah they live among us. Rohry know about it.

Check by yourself

Unique

I'm not from another planet.. Neither have I been bit by a genetically modified spider, or been the result of a false experiment. And no i do not have special powers. Neither so different am i. I'm not also that important for everyone. I do not differ so much from a common person. I'm also a facebook kid and a guy who likes to be with his friends. I love, i hate,i bleed,i cry, i desire, i live.

Yeah it's true I'm really common and usual. I don't even stand a shadow of those heroes we see everywhere and we all admire. But you know what? I have something no one else has. A have a world of mine. In me. And i am the master there. I'm free, no bonds. All my beloved people are with me. Nobody gets hurt. Happiness is the only rule. You may be able to harm me from the outside,but you can't touch my inner world.This is my uniqueness

17 Νοεμβρίου 1973

Ξημερώματα 17 Νοέμβρη. Το τανξ εισβάλλει στο Πολυτεχνείο καταπλακώνοντας όσους φοιτητές ήταν πίσω από την πύλη. Σημαδεύοντας αυτή τη μέρα στην ιστορία της Ελλάδας. Η γενιά του Πολυτεχνείου. Η γενιά που με τον αγώνα της απελευθέρωσε την Ελλάδα. Τι ειρωνεία η ίδια γενιά που την έσωσε να είναι αυτήν που την καταδικάζει.

Γιατί μπορεί να ήταν πολλοί μέσα στο Πολυτεχνείο και στις διαδηλώσεις. Πόσοι όμως από αυτούς κράτησαν την ιδεολογία αυτή. Δίοτι ήρωες υπήρξαν πολλοί. Λίγοι αξίζουν αυτόν τον τίτλο όμως!

R.I.P.

Όλοι μας κάποτε χάνουμε κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο. Ίσως να μην είναι αναγκαστικά άνθρωπος. Μπορεί να είναι και ένα ζώο ακόμα και ένα φυτό.Μετά από αυτό το συμβάν μια έκρηξη συναισθημάτων γίνεται μέσα στο μυαλό μας με πληθώρα σκέψεων να μας γεμίζουν.

Είναι η αλήθεια πως η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου είναι δύσκολη για εμάς. Ο υλικός θάνατος όμως δεν είναι πάντα το τέλος. Δεν εννοώ τη μετά θάνατο ζωή φυσικά.

Υποστηρίζω την ιδέα πως οι άνθρωποι ζουν μέσα μας. Πεθαίνουν όταν τους ξεχνάμε και όχι όταν χάνεται το σώμα τους. Σοφός ο Περγαντής(Διαβάστε τον απόκοπο)

Πολλοί άνθρωποι επίσης φοβούνται την ιδέα του θανάτου. Όλοι μας όμως αγαπητοί έχουμε την ίδια αναπόφευκτοι μοίρα. Από το τίποτα ξεκινήσαμε στο τίποτα θα φτάσουμε διότι η ζωή του ανθρώπου είναι ένας τροχός που γυρίζει και θα ξαναφτάσει στην αρχή.

Ακριβώς γι αυτό το λόγο δεν πρέπει να φοβόμαστε το θάνατο. Χωρίς να θέλω να αναφερθώ σε θέματα μοίρας όλοι μας κάποτε πεθαίνουμε και ευτυχώς αυτό είναι αναπόφευκτο. Γιατί αν ζούσαμε για πάντα δεν θα μπορούσαμε να καταλάβουμε την αξία της ζωής και τη σημασία της παραμικρής στιγμής...

P.S When you can live forever what do you live for? Thanks for the quote Essential!

Summer 78

Wonderful song by a most talented artist. Many of you have seen the film"Goodbye Lenin". Very interesting description of a real life situation. The hatred between people of the same country.Throughout history civil war has only destroyed countries. Rivers of blood flowing. People dying by their brother's hands. Mothers crying. Orphan children. Of course it's the same with any war.The only difference is that civil war destroys nations,smashing any idea of brotherhood or union as with the same language or ideas. There is no worse thing than a civil war is is tores apart every little part of the country itself. And Germany really suffered from this. Many families were broken, lovers were separated and of course people died. Hopefully today she advances as one piece and the Wall has fallen,setting an end to this tragedy. Only thing remaining is broken pieces, remembering everyone of this situation so anything like this happens again.

History is a very powerful weapon. As Thucydides has said History is repeated. So we should all learn from the mistakes of the past, so that we do not make them today. And for this we can hope for a better tomorrow. For a better world in which we live.

P.S Try reading it while listening to Yann Tiersne's Summer 78