Καταιγίδα εαρινής νυχτός

(Ξεκινήστε από το 0:20)

Το κρασί γαργαλά το λαιμό σου.
Γελάς.
Η γλυκιά του γεύση διώχνει τις πίκρες.
Τα φαρμάκια λένε..

Τότε γιατί νιώθεις χειρότερα;

Ο πόνος πλέον είναι αβάστακτος.
Ουρλιάζεις στο νυχτερινό ξέφωτο, όμως απάντηση δεν παίρνεις.
Γύρω σου σκοτάδι, κι ο οίνος απλώς σε θαμπώνει περισσότερο.

Γιατί εκεί ζεις.
Στη μέθη ενός ονείρου.
Μιας Διονυσίας ουτοπίας.
Και μόνο μίσος νιώθεις.

Όχι γι'αυτήν, μόνο για σένα.
Για ένα θαυματοποιό.
Ένα νεκρομάντη αναμνήσεων.
Στιγμών που πέρασαν και δε γυρνούν.
Ανθρώπων που αγκάλιασαν τη λήθη χωρίς ενδοιασμό.

Δεν αλλάζει ο κόσμος σου'χαν πει.Για τον εαυτό του νοιάζεται.
Όμως δεν το πίστεψες ποτέ. Φοβόσουν να το αποδεχτείς.
Αρνήθηκες να κοιτάξεις τη Μοίρα στα μάτια, μόνο έπαιζες με καθρέφτες.

Και τώρα πια είσαι μόνος. Εσύ, και ένα άδειο ποτήρι.

Ιάκχος

Lorelei

Και περνούν οι μέρες.
Κι ακόμα δε σε βρίσκω.
Χαμένη είσαι, σε μια ακρογιαλιά.

Κι όσο και αν προσπαθώ σε τυλίγει η θάλασσα.
Τα κύματα κρύβουν τα ίχνη σου στην άμμο.
Κι ένα θαλασσοπούλι καλύπτει τη φωνούλα σου.

Ο ήλιος βούτηξε στη θάλασσα και σου'κλεψε τον ίσκιο.
Δεν είσαι πλέον ούτε σκιά σε μια ακρογιαλιά.
Δεν ήσουν ποτέ εξάλλου.


Που χάθηκες; Σε ποια θάλασσα, ποιον ωκεανό;
Ρωτώ ναύτες, ρωτώ θαλασσινούς,
μα απάντηση δεν παίρνω.
Παρά μόνο τη σιωπή τους, κι ένα κρυφό δάκρυ.

Γιατί μ'αφήνεις εδώ;
----------------------
Καταλαβαίνω τελικά πως νιώθεις κι εσύ.
Τόσα χρόνια πετρωμένη, στην ίδια θέση.
Περιμένεις, όμως δε γίνεται τίποτα.

Ο έρωτας δε σου έφερε παρά πόνο και λήθη.
Όμως εγώ δε θα σε ξεχάσω.
Κι όσο δε σε ξεχνώ θα ζεις μέσα μου.
Ξεκουράσου λοιπόν κι αναπαύσου πλέον.

Πασιθέη

Και τα όνειρα θα στοιχειώνουν, θα μας δείχνουν το δρόμο της ψυχής.
 Και σα μια ατελείωτη πηγή γνώσης που θέλει να κρυφτεί,
 κάθε πρωινό, με την αυγή θα χάνονται.
 Θα κρύβονται μέσα μας, σαν ποταμός της λήθης.

Τόσο βαθιά, ώστε να μην τα νοσταλγούμε.
Μέσα μας όμως, ως μοχθηρές πληγές.
Αγκάθια ρόδου,χρωματισμένο από το αίμα.
Αθάνατο χάρη στη νοσταλγία μας.

Κάπου εκεί θάφτηκες κι εσύ.
Και ξανάρχεσαι μερικά σεληνόφωτα,
λίγο πριν σε πάρει η Λήθη.
Και όσο με κοιτάς, βλέπω στα μάτια σου,
βαθιά κρυμμένο ένα δάκρυ. 

Δεν είναι όμως χωρισμού, μα έρωτα.
Κι όταν με φιλάς, σε νοιώθω που απομακρύνεσαι.
Και αυτό το αγκάθι, σα Χάροντας
τρυπάει την καρδιά μου.

Και η πρώτη ηλιαχτίδα με κάνει πιο φτωχό.

I walk alone

Τίποτα.
Δε βλέπω μπροστά μου τίποτα..
Έχω  χάσει το φως μου και το σκότος με έχει κατακτήσει πλέον.
Είμαι δικός του καιρό τώρα.

Από τη μέρα που έφυγες εσύ.

Τη μέρα που με άφησες.
Και πονώ από τότε, ακούς;
Πονώ και υποφέρω.
Υποφέρω που δε σ'έχω, που δεν μπορώ να σε γευτώ.

Μα πάνω απ'όλα, υποφέρω που σε έχει άλλος.
Νοσταλγώ τις μέρες που υπήρχαμε μόνο εγώ κι εσύ.
Εμείς κι ένα μέλλον όμορφο.
Γλυκό, γεμάτο αγάπη.

Και θυμάμαι τις υποσχέσεις μας.
Τα μικρά μας μυστικά.
Τη μυστική ζωή μας.

Και ποθώ αυτές τις μέρες.
 
Και σε ποθώ ακόμα.
Κάθε κομμάτι του κορμιού σου, κάθε κομμάτι της ψυχής σου.




Ιάκχος