Ich habe dich nie je so geliebt

Ποτέ δε σε αγάπησα περισσότερο, ma soeur

Απ'όσο όταν έφυγα από εσένα εκείνο το απόγευμα.

Το δάσος με κατάπιε, το μπλε δάσος, ma soeur

Το μπλε δάσος και από πάνω του χλωμά αστέρια στη δύση.

Δεν γέλασα, ούτε λιγάκι, ma soeur

Όταν παιχνιδιάρικα περπάτησα προς μια σκοτεινή μοίρα–

Ενώ ήδη τα πρόσωπα πίσω μου

Εμφανίστηκαν σιμά στο βράδυ του μπλε δάσους.


Όλα ήταν όμορφα εκείνο το βράδυ, ma soeur

Ποτέ από τότε και ποτέ πιο πριν –

Το παραδέχομαι: Δεν έμεινα με τίποτα παρά με οργισμένα πουλιά

Και τα πεινασμένα τους κλάμματα στο νυχτερινό σκοτεινό ουρανό.

Bertolt Brecht

Μπορούμε;

Οι κοινωνικές μεταβολές των τελευταίων ετών προσέφεραν ανάμεικτα συναισθήματα κατά τη διάρκεια μιας γενικής ανασκόπησης. Η οικονομική κατάσταση έχει φτάσει στο ναδίρ, καθώς ταυτόχρονα εκτοξεύονται η εγκληματικότητα και η ανεργία.
Όλες οι κοινωνικές τάξεις, ανεξαρτήτου ηλικίας έχουν κλονιστεί από αυτές τις μαζικές κοινωνικές μεταβολές αυτών των ετών. Η τάξη των νεόπλουτων σχεδόν εξαφανίστηκε, καθώς και η αστική τάξη. Ωστόσο, οι οικονομικά ισχυροί χάρη στη συγκεντρωτική πολιτική συλλέγουν όλο και περισσότερη εξουσία στα σκαριά τους.
Η γενική ανασκόπηση ως προς την κοινωνική κατανομή είναι μια τάση προς τα "άκρα". Προς την απόλυτη φτώχεια ή την ευημερία. Μεταξύ τους, η μεσαία τάξη, η οποία πυρπολείται από παντού τείνοντας όμως , κατά κύριο λόγο, προς τα κάτω. Ο κοινωνικός ρατσισμός δυστυχώς είναι έτοιμος να επανέλθει στο προσκήνιο ισχυρότερος από ποτέ, συγκεντρώνοντας αρκετούς αγανακτισμένους υποστηρικτές.
Και να ήταν το μόνο πρόβλημα που θα βασάνιζε τον άνθρωπο στις αρχές του 21ου αιώνα.
Η βία θα τον κρατήσει απασχολημένο για αρκετό καιρό. Σε δυσμενείς συνθήκες διαβίωσης ( οικονομικά, συνεπώς και ψυχολογικά ) έρχεται να δημιουργήσει μια κατάσταση χάους. Κάτω από ποικίλες μορφές. Απόγνωση, οργή, μίσος και ρατσισμός οι κινητήριες δυνάμεις.
Και δυστυχώς, μέσα σε όλα αυτά ο άνθρωπος έχει χάσει την ελπίδα. Γιατί υπό αυτή τη μορφή εμφανίζεται η απόγνωση. Η απελπισία και η εσωτερική κατάρρευση. Δυστυχώς ο νεοέλληνας παύει να ελπίζει. Χάνει τη ζωντάνιά του, χάνει το χαρακτήρα του. Καταλήγει απαθής. Και δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να είσαι απαθής.
Ο Descartes είχε πει "Σκέφτομαι άρα υπάρχω". Βάσει αυτού, θα μπορούσαμε εύλογα να πούμε πως η απάθεια οδηγεί στην ανυπαρξία. Γιατί άνθρωπος απαθής, είναι αυτός που δε σκέφτεται, δεν ενεργεί δεν αντιδρά. Και αυτό είναι η χειρότερη τιμωρία του ανθρώπου.
Δεν είναι όμως η στιγμή να τα παρατήσουμε, ούτε να σταματήσουμε. Μπορεί η κατάσταση να οδηγεί σε μια εξαθλίωση του ανθρώπου, ωστόσο μπορεί να γίνει ευεργετική.
Μπορεί να μην επιβίωσαν όλοι οι δεσμοί που είχαμε με τους ανθρώπους, όμως άντεξαν οι ισχυρότεροι. Και σε αυτές τις στιγμές είναι που αναγνωρίζεις πραγματικά ποιοι άνθρωποι θα είναι πάντα δίπλα σου σε κάθε στιγμή. Και στα δύσκολα, και στα εύκολα.
Διότι αυτό είναι το νόημα της πραγματικής φιλίας. Φιλία δεν είναι απλά να περνάς καλά στις εύκολες στιγμές της ζωής σου. Δεν είναι μόνο αυτό το νόημα του πραγματικού φίλου. Ο πραγματικός φίλος είναι αυτός που ακόμα και μέσα στην σκοτεινή μέρα, μπορεί να σου προσφέρει μια ηλιαχτίδα ελπίδας. Και όλοι έχουμε ανάγκη τους φίλους.
Ο άνθρωπος σιγά σιγά, αρχίζει και αποκτά κριτική σκέψη. Συνειδητοποιεί την τραγικότητα της κατάστασης έστω και αργά( κάλλιο αργά βέβαια παρά ποτέ) και σηματοδοτεί ίσως την έναρξης μιας νέα εποχής. Μιας ελπιδοφόρας νέα εποχής. Βρίσκεται μπροστά μας μια μεγάλη ευκαιρία για αλλαγή νοοτροπίας. Μπορεί να εξαλείψει τα αρνητικά στοιχεία της προσωπικότητάς του όπως εγωισμός, διαφθορά κλπ και να γίνει ένα κοινωνικό ον με αλληλεγγύη, φιλότιμο ( διότι δυστυχώς σιγά σιγά και αυτό αρχίζει να σπανίζει) και πραγματική αγάπη προς το συνάνθρωπο.
Διότι η αγάπη είναι η κινητήρια δύναμη που κάνει τον άνθρωπο καλύτερο. Ανεξαρτήτως με τη μορφή με την οποία εμφανίζεται. Η αγάπη είναι αυτή η οποία ωθεί τον άνθρωπο προς αρετές όπως η αλληλεγγύη, η φιλευσπλαχνία.
Την αγάπη προς τον ίδιο και την κοινωνία του έχει χάσει ο Έλληνας. Διότι κάνοντας κακό στην κοινωνία του κάνει κακό και στον εαυτό του και αντιστρόφως.
Τη δύναμη της αγάπης οφείλουμε να ξαναβρούμε όσοι τη χάσαμε ή να βρούμε όσοι δεν είχαμε ποτέ.
Όταν η δύναμη της αγάπης ξεπεράσει την αγάπη για δύναμη, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη. (Jimi Hendrix)

Επιστολή στη Θλίψη

Και πάλι μετά από καιρό.
Σε ένα χάος μέσα.
Στη μαύρη μέρα.
Στον σκοτεινό ουρανό.
Στα χυμένα δάκρυα ενός παιδιού.
Στην απογοήτευση στα μάτια των ανθρώπων.
Βρέθηκες.
Βρέθηκες και θύμησες την αξία της ζωής.
Το θησαυρό της χαράς.
Τον πλούτο της αγάπης.
Μέσα στο κατάμαυρο παρόν.
Εμφανίστηκες.
Και με τον τρόπο σου,
έδωσες μια ακτίνα φωτός.
Τελικά από τα πάντα μαθαίνεις.
Όχι πάντα τόσο ευχάριστα, όμως μαθαίνεις.
Έτσι όπως πάμε στο τέλος θα πρέπει να σου πω κι ευχαριστώ.

Errinerung and die Maria A.

Try reading it with this backround music starting from 1:45


Upon that day in the blue moon September
Beneath a sapling plum tree, quietly
I held her there, my quiet, wan beloved one
Within my arms just like a lovely dream.

And over us in the fair sky of the summer
There was a cloud on which I gazed for long
It was so very white and so immensely lofty
And when I looked up, it was gone.

Since that day so many, many months
Have floated down and floated past.
The plum trees probably were felled
And if you ask me what’s become of love

I’ll answer you: I cannot recall
And yet it’s certain I do know what you mean.
But, truly, I no longer can recall her face
I just recall: I kissed it then.

And that kiss too I would have long ago forgotten
Had not the cloud been present there
That I recall and always will recall it
It was so white and came from high above.

Perhaps those plum trees still bear blossoms
And that woman now may have her seventh child
That cloud, however, blossomed just for minutes
And when I gazed up, faded in the wind.

Berthold Brecht

Με το πρώτο φως του πρωινού

Σκέφτομαι πως θα είναι η μέρα που θα ξημερώσει..

Άραγε θα υπάρχεις;
Ή θα χαθείς;
Θα σαι μόνο ένα όνειρο;
Θα μείνεις;
Η πρώτη ακτίνα του πρωινού μου απαντάει.
Και έτσι, κάθε πρωινό είσαι ακόμα εδώ. Υπάρχεις.
Υπάρχεις μέσα μου , και δε σε χάνω.

Είσαι όμως εδώ; Ή εγώ σε έχω κρατήσει;
Μήπως είσαι ένα άδειο σεντόνι;
Ένα άδειο λευκό σεντόνι,
μια κενή εικόνα πλέον.

Πού είσαι; Ποια είσαι;
Στάσου.Μη φύγεις.
Σε χρειάζομαι.
Όχι.Η ανάμνηση χάνεται.
Χάνω το φως. Δεν βλέπω τίποτα.
Έχασα το δρόμο..
Ψάχνω απεγνωσμένα λίγο φως.

Μάταια όμως.

Το σκοτάδι πλέον έχει γεμίσει
σχεδόν κάθε κηλίδα χρώματος.
Ευτυχώς έχω και αυτές τις μικρές πιτσιλιές
στο μαύρο του απέραντο πέπλο.
Και τη μεγάλη φωτεινή σφαίρα...
Ίσως τελικά να μην είναι τόσο σκοτεινά...

Κι αν όντως υπάρχεις;
Τότε ο ήλιος λάμπει.
Φωτίζει το χαμόγελο μου,
Ζεσταίνει την ευτυχία μου.
Γιατί χειμώνα καλοκαίρι,
θα σ'έχω μέσα μου να με ζεσταίνεις

Meantime

Far away, far away,
Far away from here...
There is no worry after joy
Or away from fear
Far away from here.

Her lips were not very red,
Not her hair quite gold.
Her hands played with rings.
She did not let me hold
Her hands playing with gold.

She is something past,
Far away from pain.
Joy can touch her not, nor hope
Enter her domain,
Neither love in vain.

Perhaps at some day beyond
Shadows and light
She will think of me and make
All me a delight
All away from sight.

Fernando Pessoa

Πάνω σ'ένα κατάμαυρο σεντόνι

Είναι απίστευτο πόσο έντονα συναισθήματα μπορεί να σου δημιουργήσει ένα τραγούδι. Να μετατοπίσει τις ισορροπίες της ψυχής σου. Όσο απίστευτο είναι βέβαια πόσο εθιστικό μπορεί να γίνει. Ναρκωτικό, και δεν πρόκειται για υπερβολή.
Γιατί; Διότι τα έχουμε συνδέσει με καταστάσεις. Με σκέψεις, με συναισθήματα. Διότι με την παραμικρή νότα λειτουργούμε συνειρμικά και γενικά καταλήγουμε στο ίδιο σημείο.
Διότι τα έχουμε συνδέσει με συναισθήματα. Και δυστυχώς αυτό είναι το χειρότερο πράγμα καθώς εγκλωβίζουμε την ίδια μας τη στάση στο άκουσμα τους. Συχνά τα πιο πολλά είναι μια γλυκιά μελαγχολία. Όχι πάντα βέβαια.
Αχ αυτός ο ουρανός.. Γεμάτος με μικρές πινελιές άσπρου. Με τα μικρά φωτάκια. Στη μέση του βρίσκεται περήφανο και ισχυρό το κέντρο του ουρανού. Με το φωτεινό του τ' άστρο. Όμως δεν κρύβεται εκεί η μαγεία. Η μαγεία του κρύβεται στο σύνολο. Και τι είναι ένας όμορφος ουρανός χωρίς το ανάλογο φεγγάρι; Μερικές φορές ακόμα και τα σύννεφα τον ομορφαίνουν. Ειδικά αν σου επιτρέπουν να βλέπεις και τ'αστέρια.. Εκεί έρχεται η μαγεία. Στην ηρεμία, στην ψυχική γαλήνη. Στην απελευθέρωση της σκέψης.
Διότι αυτό είναι πραγματικά ελευθερία. Να μπορείς να ανοίξεις ελεύθερα τη σκέψη σου ώσπου να γίνεις ένα με το σύνολο. Μια οντότητα μέσα στο υπερπέραν.
Γι'αυτό λατρεύω αυτή τη μουσική. Ανοίγει το μυαλό. Κλείνω τα μάτια και νιώθω γαλήνη. Ένα βάρος φεύγει από πάνω μου. Η σκέψη ελαφραίνει, καθώς οι νότες συνεχίζονται καταιγιστικά. Τονίζουν την κατάσταση. Κι ο ουρανός εκεί. Σταθερός. Αυτό το σύμβολο γαλήνης. Το απέραντο σεντόνι που κάθε βράδυ μας καλύπτει. Που 2 φορές τη μέρα χρωματίζεται και διαμορφώνει τη διάθεσή μας.
Ίσως η ηρεμία να είναι ψυχική, όμως η ψυχή συνδέεται με το σώμα. Η ιδανική κατάσταση. Άλλοι τη λένε nirvana άλλοι παράδεισο, άλλη σύνδεση με το θείο. Τα λόγια δεν είναι αρκετά. Είναι κώδικας επικοινωνίας, όχι συναισθημάτων. Και να νοιώθεις κάθε μέρα την ίδια μαγεία, καμία λέξη δεν μπορεί να δείξει την πραγματική αξία. Ο λόγος είναι φτωχός, η σκέψη και η ψυχή όμως είναι πιο πλούσιες και από τις πιο τρελές φαντασιώσεις του πιο φιλάργυρου ανθρώπου...

Τα πάντα (καταρ)ρεί...

Ξεκινήστε το από το 0:25

Τα πάντα καταρρέουν πλέον.

Όπου και να κοιτάξω γύρω βλέπω μια μελαγχολία.
Βιώνουμε ίσως τις δυσκολότερες μέρες
Που έχει βιώσει αυτός ο τόπος τα τελευταία χρόνια.
Και είναι απογοητευτικό
Που ακόμα και τώρα δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση.
Ο καθένας συνεχίζει να κοιτάει τον εαυτό του.
Έτσι δεν πάει όμως τίποτα μπροστά.

Τα πάντα καταρρέουν πλέον.

Κοιτάζω τους γύρω μου και κοιτάζω τον εαυτό μου
Και το μόνο που βλέπω είναι μια μουντή έκφραση.
Τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά.
Ο κόσμος αρχίζει και χάνει το χρώμα του.
Και τι είναι αυτός ο κόσμος δίχως χρώμα;
Ποιο το νόημα ενός άχρωμου κόσμου;
Ενός άχρωμου λουλουδιού;
Ενός άχρωμου χαμόγελου;
Μιας παγωμένης αγκαλιάς;
Ενός κρύου φιλιού;
Ο κόσμος έχει αρχίσει να χάνει το νόημα του,
Μαζί κι εμείς το δικό μας.

Τα πάντα καταρρέουν πλέον.

Ο ήλιος δεν ζεσταίνει πια τα πρόσωπα μας.
Όχι, κρύβεται πλέον, τέτοιος δειλός που είναι
Πίσω από τα γκρίζα μουντά σύννεφα.
Και κάθε μέρα πλέον,κρύα ξημερώνει,
Απλώνοντας ένα κρύο πέπλο στον κόσμο
Παγώνοντας τα βάθη της ψυχής μας.

Τα πάντα καταρρέουν πλέον.

Που είναι ο ήλιος;
Χάθηκε για πάντα;
Όχι. Είναι ακόμα εκεί.
Και μια στιγμή θα βγει, και θα μας φωτίσει.
Μια στιγμή θα βγει, και θα μας ζεστάνει.
Και ο κόσμος θα γεμίσει χρώμα.

Και τίποτα δε θα καταρρέει πλέον.

Για έναν ανώνυμο λόγο

Γιατί; Γιατί να μην είναι απλά τα πράγματα; Εγχειρίδιο χρήσης δε θα βρούμε. Άχρηστο θα ήταν εξάλλου. Όμως κάτι. Αυτό το κάτι που θα σου δώσει τη μικρή συμβουλή. Πόσο πολύ το χρειάζομαι ώρες ώρες. Αλλά από την άλλη θα χανόταν η ομορφιά του να φάω τα μούτρα μου. Ειδικά σ' αυτό δηλαδή δε χρειάζομαι ούτε συμβουλή ούτε τίποτα. Ίσως να 'μαι και παγκόσμιος πρωταθλητής δηλαδή, αν και ελπίζω ειλικρινά πως όχι. Αλλά τι να πει κανείς.
Η αλήθεια είναι πως η ζωή είναι μικρή. Είναι υπερβολικά μικρή για να απογοητευόμαστε για τα λάθη του παρελθόντος. Εξάλλου δεν μπορούμε να τα διορθώσουμε, μόνο να προσπαθήσουμε να μην τα επαναλάβουμε.
Το να μείνεις πίσω σε μια στιγμή του παρελθόντος ίσως να φαίνεται όμορφο, όμως δεν είναι και πάντα το ιδανικό. Πρώτα πρώτα για σένα. Σαν καμπάνα ακούγεται μέσα στο μυαλό μου η φράση "Ποτέ μην αφήσεις το παρελθόν σου να επηρεάσει το παρόν σου, γιατί θα καταστρέψει το μέλλον σου". Κι αν το παρελθόν μας είναι το μέλλον μας; Κι αν απλά δε θέλουμε να έχουμε μέλλον χωρίς αυτό το παρελθόν; Κι αν η ζωή χωρίς το παρελθόν μας ήταν απλή; Χωρίς την ομορφιά του μυστηρίου και του πάθους; Αλήθεια θα μπορούσαμε να ζήσουμε μια τέτοια ζωή; Χωρίς πάθος; Χμμ.. Μπορεί κανείς να ζήσει μόνος του με τον ορθολογισμό του και μόνο; Βλέπω τους μεγάλους επιστήμονες που σημάδεψαν την ανθρώπινη πρόοδο. Οι μισοί είχαν άθλια προσωπική ζωή. Θα μου πείτε αφοσιώθηκαν στην επιστήμη. Ναι αλλά είχε νόημα μόνο με αυτό η ζωή τους; ίσως ο πόθος τελικά να είναι κάτι το πολύ γενικό. Να μην περιορίζεται στον έρωτα ενός φυσικού προσώπου. Πόθος μπορεί να είναι και η επιθυμία για ένα καλύτερο αύριο. Ίσως..
Από την άλλη βλέπω άτομα να κοιτάζονται τόσο βαθιά, τόσο έντονα, να κινούνται ο ένας όπως τον άλλο, να είναι ΕΝΑ. Αμέσως σκέφτομαι περί συμπλήρωσης του ανθρώπου. Πάλι μέσα μου αντηχεί η φράση "Έρωτας είναι η αναζήτηση του ανθρώπου για το άλλο του μισό από το οποίο χωρίστηκε".
Αλήθεια γιατί τα λέμε καν όλα αυτά; Τελικά ίσως με την πολύ φιλοσοφία χάνεις το νόημα. Ίσως να έχουμε όλοι χαθεί σε μια βαθιά σκέψη και να μην βλέπουμε την πραγματικότητα που είναι μπροστά μας. Ίσως τελικά να μη χρειαζόμαστε εγχειρίδιο. Ίσως τελικά η ζωή να είναι απλή.

Μεταξύ 4 εγχόρδων

Και ακούγοντας μια γλυκιά μελωδία. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια σκέψη,που με πολύ συνειρμό έγινε ιδέα. Κοσμοθεωρία δεν τη λέμε. Υπαρξιακό ίσως. Όπως και να λέγεται πάντως υπάρχει.
Η σκέψη αυτή είναι απλή. Που βρίσκεται η πηγή της δύναμης του ανθρώπου;
Πολλοί ίσως σκεφτούν στον ίδιο του τον εαυτό. Ίσως και αυτό να είναι σωστό. Όμως δεν είναι επαρκές αυτό. Ο άνθρωπος ως μέλος του κοινωνικού συνόλου επηρεάζεται από τους γύρω του. Ω ναι, και τώρα έρχεται το πολυπόθητο σημείο. Πόσο μπορούν να μας επηρεάσουν οι γύρω μας; Ως λάτρης των θετικών επιστημών θα έλεγα πως Επιρροή Ε στο [0, +∞) ( ότι δηλαδή κυμαίνεται από το 0 εως δεν ξέρω κι εγώ που). Και προσοχή δεν αναφέρομαι μόνο στην κοινή γνώμη. Αλλά και στη μεμονωμένη γνώμη ατόμων. Αποτελεί δεδομένο πως μέσα μας άλλα άτομα μετράνε περισσότερο από άλλα και η κρίση τους είναι πιο σεβαστή σε εμάς. Αυτά τα άτομα μπορούν πραγματικά να σε πάνε από την κόλαση στον παράδεισο και αντιστρόφως(f αντιστρέψιμη). Είναι οι στιγμές όπου άτομα σε στέλνουν στον 7ο ουρανό ή στο 7ο υπόγειο. Υπάρχει ποικιλία..
Ο άνθρωπος όμως παίρνει η χάνει δύναμη από αυτά τα άτομα, τα οποία με την στήριξή τους του δίνουν ενέργεια (ΔΗ >0) να αγωνιστεί και να παλέψει για τα θέλω του και να πιστεύω του. Άλλες στιγμές βέβαια αυτά τα ίδια άτομα του ρουφάνε όλη την ενέργεια που έχει μέσα του αφήνοντάς τον ανίσχυρο( ΔΗ<0 ).
(Αν δεν καταλαβαίνετε τα σύμβολα εντός των παρενθέσεων μην ανησυχείτε, είναι μερικές παράπλευρες απώλειες της χρονιάς)
Ο άνθρωπος λοιπόν είναι αρκετά ευάλωτος στο κοινωνικό του σύνολο. Ωστόσο ας μην ξεχνάμε πάντα κάτι. Οφείλουμε να είμαστε γνώστες του εαυτού μας ώστε να γνωρίζουμε και τα όρια της καταστροφής μας. Η κατάθλιψη δεν είναι ποτέ η λύση. Ούτε και η αδιαφορία φυσικά.
Η αλήθεια είναι πως τα άτομα που μας πληγώνουν είναι ίσως τα άτομα που θέλουμε να μη μας πληγώσουν. Τα άτομα που ποθούμε ή αγαπάμε πιο πολύ. Αν όμως το θέλουμε αυτό περισσότερο από το να πληγωθούν αυτά, τότε πλέον δεν πρόκειται για αγάπη προς τον άλλο, αλλά για εγωισμό. Όταν το εγώ ξεπερνά το εσύ έχουμε εγωισμό. Όταν το εσύ ξεπερνά το εγώ έχουμε αδιαφορία του εαυτού μας. Όταν όμως το ΕΜΕΙΣ ξεπερνά και τα δύο έχουμε αγάπη. Και η αγάπη είναι το ισχυρότερο συναίσθημα. Πλέον πιστεύω είναι το μόνο που μπορεί να μας σώσει. Η αγάπη για τον συνάνθρωπο, για τους φίλους, αλλά και ο έρωτας είναι πλέον από τα μόνα αγνά συναισθήματα που βοηθούν αυτόν τον κόσμο. Και εκεί βρίσκεται τελικά η δύναμη του ανθρώπου. Στην αγάπη. Είτε αυτή είναι για τον συνάνθρωπο όπου τότε αγωνίζεται, είτε είναι για το φίλο που τότε συμπαραστέκεται και συμπονά, είτε είναι για άτομο που ποθεί, που τότε γίνεται πόνος. Η δύναμη όμως της αλλαγής, της ελπίδας δε χάνεται παρά μόνο όταν ο ίδιος την απαρνηθεί
Γι' αυτό πρέπει να τα προσέχουμε και να μην ξεχνάμε ποτέ την αξία τους, θέτοντας τον εγωισμό μας πάνω από αυτά. Όταν αγαπάς το φεγγάρι έχει νόημα, ο χρόνος δεν έχει ούτε τέλος ούτε αρχή διότι πολύ απλά δεν περνάει. Όταν αγαπάς η στιγμή σου μοιάζει με αιωνιότητα. Όταν αγαπάς έχεις αγγίξει την αιωνιότητα.