Οργή Λαού

Αυτό εκδηλώθηκε στο Σύνταγμα χτες στις 29/6/2011. Και η απάντηση; Η καταστολή. Πολλοί μιλούν για μικρό εμφύλιο. Άλλοι για χούντα.

Όπως και να έχει τα χτεσινά συμβάντα παρουσίασαν τον πραγματικό τρόπο διακυβέρνησης της χώρας μας. Τα βίντεο έχουν κυκλοφορήσει παντού κι όλους μας τα έχουμε δει. Τη βιαιότητα που χρησιμοποιήθηκε για καταστολή των διαδηλωτών. Καθαρά για τα νούμερα, υπολογίζονται γύρω στους 500 τραυματίες. Ω ναι 500.. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου πλέον. Η βία φέρνει βία δυστυχώς, και οι επιθέσεις των ΜΑΤ ήταν λογικό να προκαλέσουν απάντηση. Η Ερμού την πλήρωσε ακριβά... Φυσικά και η καταστροφή περιουσιών δε δικαιολογείται..

Ωστόσο χτες πιστεύω πως απεδείχθη πως η τρομοκρατία στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα. Πως ότι και να γίνεται οι κυβερνήσεις θα χρησιμοποιούν πάντοτε την καταστολή και την τρομοκρατία για να εμποδίζουν τη λαϊκή φωνή. Τι άλλο να πει κανείς για το χτεσινό; Οι εικόνες τα είπαν όλα. Επιθέσεις σε πολλούς αθώους πολίτες, χημικά και άλλα πολλά απλά αποδεικνύουν για άλλη μια φορά την ανάγκη ριζικής αλλαγής στην Ελλάδα. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να το καταλάβουμε; Να πεθάνουν διαδηλωτές; Αρκετό αίμα δε χύθηκε ήδη στους δρόμους; Γιατί να κλάψουν κι άλλοι φίλοι και οικογένειες. Δεν φτάνει όλος ο πόνος και η ανησυχία των γονιών που ήξεραν πως το παιδί τους πάλευε για ένα καλύτερο μέλλον ρισκάροντας τη σωματική του ακεραιότητα.

Ας σταματήσουν επιτέλους οι κομματικές διαμάχες. Όλοι μας έχουμε τα ίδια προβλήματα και θέλουμε μια λύση. Αν ο αγώνας για ανατροπή του τρέχοντος πολιτικού σκηνικού δεν είναι οργανωμένος και συλλογικός τότε δυστυχώς το παιχνίδι είναι χαμένο από πρώτο χέρι.

Τα Μ.Μ.Ε. όπως πάντα έτοιμα να παρουσιάσουν πως ξαφνικά ανθίζει η οικονομία χάρη στο "θάρρος" αυτών των βουλευτών που μας έφεραν αυτοί( αλλά και οι προηγούμενη) στη χειρότερη κατάσταση που έχει γνωρίσει η χώρα μας. Ξαφνικά λοιπόν η Ελλάδα σώζεται, το χρηματιστήριο ενισχύεται, η ελληνική οικονομία δυναμώνει και όλα ρόδινα.. Και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι...

Μιας Ελλάδας η οποία είναι αγανακτισμένη και πολύ δύσκολα θα αντέξει αυτό το νέο Μνημόσυνο(εεε Μνημόνιο εννοώ).. Μιας Ελλάδας που βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί για τη ζωή που της έχει καταστρέψει αυτή η οικογενειοκρατική διοίκηση του Κράτους( ξέρετε πόσοι Παπανδρέου και Καραμανλής έχουν κυβερνήσει;) Βρισκόμαστε στο κέντρο μιας διαμάχης δυο οικογενειών. Εδώ και 50 χρόνια. Βέβαια μπορεί τώρα να μην έχουμε βασιλιά, έχουμε πρωθυπουργό. Μικρή η διαφορά. Ένα όνομα είναι.. Η κατάσταση είναι η ίδια.. Και στις δυο περιπτώσει τα παιδιά κληρονομούν την εξουσία.

Αρχίζω να πιστεύω πως τελικά η Μεταπολίτευση τελείωσε. Όμως γυρνάμε προς τα πίσω. Γιατί τα επεισόδια μόνο χούντα θυμίζουν. Μια χούντα που έχει για μόνο σκοπό να σταματήσει τους διαδηλωτές με κάθε κόστος.. Γυρνάμε λοιπόν από τη Μεταπολίτευση στο φασισμό. Και όχι σε απλό φασισμό. Στον οικονομικό φασισμό. Και πιστέψτε με αυτό είναι χειρότερο..

Υ.Γ. Όσον αφορά το Ηράκλειο ντρέπομαι πραγματικά. Ο κόσμος εδώ πραγματικά κοιμάται..

Who are we human anyway?

Πολλά γεγονότα για τη ζωή μας είναι ριζοσπαστικά. Μας βάζουν σε σκέψεις και συλλογισμούς προκειμένου να καλύψουμε το κενό που ανοίγουν με την ύπαρξή τους. Άλλοι τα καλύπτουν γρήγορα, άλλοι αργά, κι άλλοι πάλι ποτέ. Έτσι αν η ζωή μας ένας δρόμος ο πρώτος θα ήταν πολύ καλός με ελάχιστες ενώ καθόλου λακκούβες, ο δεύτερος αρκετά ανώμαλος(βλέπε δρόμους Ηρακλείου) και ο τρίτος....

Ωστόσο αυτό που διαφέρει τους δυο πρώτους από τον τρίτο είναι πως έχουν καταφέρει να απαντήσουν σε μερικά σχετικά βασικά ερωτήματα, ή έχουν φτάσει κοντά στην επίλυσή τους. Ένα από αυτά παραμένει τη φύση του ανθρώπου, ερώτημα που κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει πλήρως και αυτό γιατί για να μπορέσει πρέπει να γνωρίζει την κάθε πτυχή του κάθε ανθρώπου κάτι που είναι αδύνατο, λόγω της μεγάλης ανακύκλωσης της ζωής.

Αν και αδύνατο ωστόσο, είναι πιθανή μια σχετική αξιολόγηση του ζητήματος. Ο άνθρωπος από τη φύση του είναι ελάχιστα. Το πολύ ένα 10% που βασίζεται πάνω στα ένστικτα τις επιβίωσης που μεταφέρονται από το γενετικό μας υλικό γενιές και γενιές τώρα. Όλη η υπόλοιπη πτυχή του ανθρώπου, συνεπώς, προέρχεται από τον πολυμερισμό των αλληλεπιδράσεων με τους γύρω μας, και το περιβάλλον μας. Μπορούμε συνεπώς να καταλήξουμε πως κατά γενικό ορισμό (χωρίς την απόρριψη πιθανότητας εξαίρεσης) πως ο άνθρωπος επηρεάζεται από την κοινωνία στην οποία ζει. Η σχέση μεταξύ του ανθρώπου και της κοινωνίας είναι διπλή αφού ο άνθρωπος διαμορφώνει την κοινωνία, όπως και αυτή τον άνθρωπο.

Ο σημερινός άνθρωπος όμως κατάντησε την κοινωνία του ψυχρή, κλειστή και εχθρική. Οι άνθρωποι σήμερα στις πόλεις γίνονται απρόσεχτοι, επιθετικοί και εγωιστές. Ένα αξιόλογο παράδειγμα είναι οι δρόμοι της γειτονιάς. Ανήκω στην τελευταία γενιά που πρόλαβε ίσα ίσα να μεγαλώσει στις πυλωτές ή στους δρόμους της γειτονιάς του. Τώρα πια δεν υπάρχει ψυχή. Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται. Μην τους κλέψουν τα παιδιά ή μην τα χτυπήσει κανένα αμάξι. Πόσοι άνθρωποι σήμερα πέφτουν θύματα ληστείας ή επίθεσης μπροστά στα μάτια κόσμου. Αυτό δε λέει τίποτα. Ο κόσμος σήμερα είναι απαθής και εγωιστής. Δε νοιάζεται για τους άλλους παρά για τον εαυτό του. Έχει ξεχάσει το πραγματικό νόημα της αγάπης.

Το ενδιαφέρον για το συνάνθρωπο, είτε αυτός είναι Έλληνας, Τούρκος, Βούλγαρος, Γάλλος, Άγγλος, Γερμανός ή οποιαδήποτε άλλη εθνικότητα. Είτε είναι λευκός, μαύρος, κίτρινος ή κόκκινος. Είτε είναι φασίστας, αναρχικός, δεξιός, αριστερός, κεντρώος. Είμαστε όλοι άνθρωποι. Και ακριβώς γιατί είμαστε όλοι οι ίδιοι, και ο καθένας ξεχωριστά μοναδικός, οφείλουμε να βοηθάμε το συνάνθρωπο μας, τον πλησίον μας ή όπως αλλιώς λέγεται. Δεν πρέπει πάντα να κοιτάζουμε μόνο τα δικά μας συμφέροντα. Διότι το ατομικό συμφέρον δεν είναι πάντα και κοινωνικό, ενώ το κοινωνικό πάντα ατομικό. Θα ήθελα να κλείσω με μια πολύ όμορφη φράση του Martin Niemöller. Τα συμπεράσματα δικά σας

First they came for the Socialists, and I did not speak out, because I was not a Socialist.

Then they came for the Trade Unionists, and I did not speak out, because I was not a Trade Unionist

Then they came for the Jews, and I did not speak out, because I was not a Jew

Then they came for me, and there was no one left to speak for me.

Η αρχή της λαϊκής κυραρχίας

Υπάρχει καλύτερος τρόπος να γιορτάσει τα γενέθλια του ο Γιωργάκης( Παπανδρέου) από αυτόν που τα γιόρτασε την Τετάρτη (15/6/2011) με μια μαζική πορεία εναντίον του και της όλης κατάστασης στην οποία έχει βρεθεί η χώρα. Αν αφήσουμε λίγο τις κομματικές αντιλήψεις ο καθένας γνωρίζει πως η σημερινή κατάσταση δεν έχει έναν ένοχο αλλά πολλούς. Ο βασικός όμως είναι ένας. Και αυτός είναι εκείνος που 30 χρόνια στήριζε αυτό το σύστημα και το αποδεχόταν με την ανάλογη... ανταμοιβή. Ας το δεχτούμε, ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού υποτάχτηκε σε αυτό το σύστημα με την εξαγορά. Γιατί αυτός είναι και ο λόγος που έχουμε σήμερα ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα. Η διαφθορά του πολιτικού συστήματος είναι γενικά και κοινωνική διαφθορά.

Και σίγουρα υπάρχουν και τίμιοι άνθρωποι, και μάλιστα πολλοί οι οποίοι δουλεύουν με πολύ μόχθο για να ζήσουν, αυτοί και η οικογένεια τους. Αυτοί οι άνθρωποι είναι θύματα μιας πολιτικής που 30 χρόνια τώρα ρημάζει αυτή τη χώρα. Δεν ευθύνονται για τίποτα, κι όμως αυτοί πληρώνουν.

Το ζήτημα πια δεν περιορίζεται στις κομματικές ιδεολογίες, αλλά αποτελεί κοινωνικό πρόβλημα πλέον. Και είναι ευθύνη του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, αλλά και ως μέλος της κοινωνίας να το αντιμετωπίσει. Η λαϊκη αυτή εξέγερση που έχει λάβει τόπο αυτές τις μέρες ίσως να παρουσιάζει μια προοπτική για αλλαγή από τον ελληνικό λαό. Μια εξέγερση που ίσως άργησε λίγο να έρθει. Τουλάχιστον, βέβαια, ήρθε και είναι αρκετό αυτό.

Αυτό που την εμπόδιζε ήταν κατά μεγάλο μέρος η πεσιμιστική σκέψη της σταθερότητας της πολιτικής, ότι είτε γίνει εξέγερση είτε όχι αποτέλεσμα δε θα υπάρξει. Μετά όμως από την αντίδραση της κυβέρνησης δημιουργώντας μια άμυνα με οδοφράγματα γύρω από τη Βουλή και με τον αποκλεισμό δρόμων για την προσέλευση των πολιτικών είναι καιρός να συνειδητοποιήσουμε ότι ο λαός έχει τη δύναμη. Πως πρέπει η Κυβέρνηση και όχι μόνο η τωρινή, αλλά οποιαδήποτε κυβέρνηση οφείλει να είναι φορέας της λαϊκής επιθυμίας και να πράττει προς το συμφέρον της χώρας και να είναι πρόθυμη να πληρώσει το πολιτικό κόστος για να σώσει τη χώρα.

Ο άνθρωπος είναι μέλος της κοινωνίας που ζει. Η κοινωνία εκλέγει τους αντιπροσώπους. Οι αντιπρόσωποι της κοινωνίας αποτελούν τη Βουλή και την Κυβέρνηση. Η Κυβέρνηση διοικεί το κράτος. Το συμπέρασμα δικό σας...

Human Relations

Ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ων. Γι αυτό το λόγο οργανώθηκε σε κοινωνίες. Οι μικρές κοινωνίες μεγέθους ενός χωρίου μεταμορφώθηκαν με το πέρασμα των αιώνων σε μεγάλα αστικά κέντρα. Ο υπερπληθυσμός των πόλεων έρχεται να χτυπήσει μια από τις μεγαλύτερες αξίες, τις ανθρώπινες σχέσεις.

Αν ζήσει κάποιος σε ένα μικρό χωριό θα συνειδητοποιήσει πως όλοι γνωρίζονται με όλους και όλοι νοιάζονται για όλους. Συνδέονται μεν πολλοί και με οικογενειακούς δεσμούς, αλλά όχι πάντα. Αποδέχονται τον άλλο και αλληλοβοηθούνται.

Αν ζήσει κάποιος σε πόλη συνειδητοποιεί πως άνθρωποι με τέτοιο χαρακτήρα έχουν σχεδόν εκλείψει. Οι μεγαλουπόλεις κυρίως έχουν γίνει ψυχρά αστικά κέντρα όπου η ζημία του ενός είναι το κέρδος του άλλου.

Δεν είναι όμως έτσι η ζωή αγαπητοί. Ο άνθρωπος είναι φτιαγμένος για να συνυπάρχει και να είναι συνοδηπόρος με τους άλλους. Χωρίς να είμαι θρησκόληπτος πιστεύω πως η παραβολή του καλού Σαμαρίτη είναι ένα παράδειγμα συνείδησης που θα έπρεπε να έχουμε σήμερα. Ένας κόσμος αλληλεγγύης.. Όμορφη Ουτοπία που ελπίζω μια μέρα να γίνει και πραγματικότητα...

Οι ανθρώπινες σχέσεις βέβαια χωρίζονται και σε 4 κατηγορίες. Στις οικογενειακές, φιλικές ,ερωτικές και εχθρικές.

Νομίζω πως για τις εχθρικές και τις οικογενειακές δεν απαιτείται κάποια ιδιαίτερη επεξεργασία αφού είναι σχετικά εμφανές από τι αποτελούνται.

Οι 2 επόμενες όμως είναι σχέσεις που συχνά αλληλοσυγκρούονται. Ή και ενώνονται.Η τέλεια σχέση είναι η σχέση στην οποία με τον άλλο είσαι και φίλος και όχι μόνο ταίρι. Όπου η ερωτική έλξη λειτουργεί ως μια "αναβάθμιση" της φιλίας. Και έτσι όπως ακριβώς ένας φίλος αποδέχεται τους φίλους του άλλου ( του φίλου μου ο φίλος είναι και δικός μου φίλος που λέει και ο λαός) έτσι πρέπει και ο σύντροφος μας να αποδέχεται τις φιλικές μας σχέσης. Βέβαια, γίνεται η επέμβαση ενός ισχυρού συναισθήματος εν ονόματι ζήλεια. Ένα συναίσθημα που μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα, αλλά παρόλ'αυτά πρέπει να εξουδετερωθεί όσο πιο πολύ γίνεται. Το συστατικό για αυτήν την "αντίδραση" είναι η εμπιστοσύνη που υπάρχει στο σύντροφο. Όσο πιο μεγάλη έιναι τόσο πιο μεγάλη είναι και η "εξουδετέρωση" εως την πραγματοποίησης τέλειας εξουδετέρωσης.

Συγχωρέστε την υπερβολική μου χρήση χημείας...

What would be a world without... Smiles

Πολύ δύσκολος ακόμα και στη σκέψη. Το χαμόγελο είναι ανέκαθεν το σύμβολο της χαράς και της ευτυχίας. Εμφανίζεται παντού στη ζωή μας. Η ιδανική μέρα ξεκινάει με αυτό όπως και τελειώνει. Είναι η απόδειξη πως ένας άνθρωπος απολαμβάνει πραγματικά τα γεγονότα ή τις καταστάσεις. Είναι το χαρακτηριστικό του καθενός. Πολλά άτομα διακρίνονται από τα άλλα για το χαμόγελο τους, για το πόσο συχνά χαμογελούν ή όχι, ή για το πόσο έντονο είναι το χαμόγελό τους.

Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που δεν μπορούν να ζουν χωρίς το χαμόγελο τους. Αυτά τα άτομα χαίρεσαι να τα έχεις κοντά σου διότι σου μεταφέρουν όσο το δυνατόν πιο πολύ την ευτυχία τους. Αυτά τα άτομα βέβαια όταν αφήνουν το χαμόγελο να φύγει από πάνω τους, τότε οφείλει ο κάθε σωστός φίλος να κάνει κάτι για να αλλάξει αυτήν την κατάσταση. Διότι κάθε χαμόγελο έχει περάσει πολλά, κι όταν φεύγει σημαίνει ότι το ποτήρι ξεχείλισε, πως ο πόνος υπερτέρησε του χαμόγελου.

Πολλοί λένε πως πίσω από κάθε χαμογελαστό άνθρωπο άνθρωπο κρύβεται μια πικρή ιστορία. Και αυτό είναι αλήθεια. Όμως αυτό είναι που τους κάνει τόσο χαμογελαστούς. Δεν μπορεί να υπάρξει δυστυχία χωρίς ευτυχία, ούτε και χαρά δίχως πόνο. Ένας άνθρωπος που δεν παύει να χαμογελάει είναι ένας άνθρωπος που συνειδητοποιεί την αξία που έχει αυτή η μικροσκοπική πράξη ευτυχίας.

Το χαμόγελο είναι από τα πιο ωραία θεάματα που υπάρχουν σήμερα. Είναι το σύμβολο της ελπίδας και της χαράς. Αξίες που μακάρι να μην πάψουν ποτέ να υπάρχουν σε αυτόν τον κόσμο. Σε αυτόν τον γκρίζο κόσμο το χαμόγελο είναι σαν ουράνιο τόξο..

What would be a world without..Egoism

Τι θα ήταν ο κόσμος αν δεν κοιτάζαμε τόσο το εγώ μας; Με την αρνητική έννοια πάντα του εγωισμού. Δεν αρνούμαι πως λίγο ενδιαφέρον για τον εαυτό μας είναι κακό πράγμα, αλλά σήμερα έχει ξεπεράσει κάθε νοητό όριο. Αν το εμείς κυριαρχούσε; Αν υπήρχε αγάπη και αλληλεγγύη μεταξύ των ανθρώπων; Αν δεν νοιαζόταν ο καθένας για τον εαυτό του;

Ο κόσμος σήμερα έχει γίνει τόσο ψυχρός που το μίσος είναι αυθόρμητο συναίσθημα. Και ανθίζει σε αυτήν την εποχή. Μια εποχή όπου όλοι θέλουν να γίνουν οι κορυφή και ξεχνάνε τον εαυτό τους.Δεν υπάρχει κανένας σεβασμός για τους άλλους. Όταν βλέπεις μερικούς νέους να σπρώχνουν τους ηλικιωμένους για μια θέση, ή να παίρνουν τις θέσεις των ανάπηρων πώς μιλάμε για ανθρωπιά; Ξεχνάνε ότι είναι και αυτοί άνθρωποι. Ότι είναι όλοι ίσοι. Ξεχνούν τη φύση τους και συμπεριφέρονται σαν άμυαλα πλάσματα έχοντας ως μόνο στόχο την προσωπική τους ευτυχία.

Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε τους γύρω μας και πράττουμε σα να μην ξέρουμε τίποτα. Και δεν είναι αναγκαστικό να είναι κανείς υπερβολικός να δίνει ότι έχει και δεν έχει σε φιλανθρωπίες και τα σχετικά. Αλλά μόνο το ενδιαφέρον για τον άλλο προοδεύει τον άλλο. Μας μάθαιναν ότι είναι καλός τρόπος να βοηθάς έναν ηλικιωμένο που έχει ανάγκη. Ένα άτομο με ειδικές ανάγκες να μπει σε ένα λεωφορείο για παράδειγμα. Η μια μητέρα με το παιδί της να βγει από αυτό. Δεν είναι πράξεις μεγάλου ηρωισμού και λαμπρότητας. Αλλά είναι πράξης αγάπης. Και είτε το θέλουμε είτε όχι μόνο έτσι θα προοδεύσει ο κόσμος. Με αγάπη προς το συνάνθρωπο. Γίνομαι κουραστικός μιας και το επαναλαμβάνω συνέχεια. Αλλά επανάληψη εστί μητήρ πάσης μαθήσεως.. Όπως είχε πει και ο Hendrix "Όταν η δύναμη της αγάπης ξεπεράσει την αγάπη για δύναμη, ο κόσμος θα γνωρίσει την ειρήνη..." Ιmagine

Where Rainbows End

Μετά από μία πολύ πρόσφατη(πραγματικά πολύ πρόσφατη θα έλεγα) συζήτηση που είχα συνειδητοποίησα πόσο βαθιά ριζωμένη είναι στην καρδιά κάποιων η επιθυμία να νιώσουν πράγματα τόσο πολύ δυνατά που θα μπορούσαν να μείνουν ακέραια και να ανακυκλώνονται στο πέρασμα του χρόνου. Μιλάω για τον έρωτα.Δε μου αρέσει που λένε ότι είναι κύκλος με αρχή και τέλος τα συναισθήματα του κόσμου. Γι’ αυτό κι εγώ λέω πως ο κύκλος είναι κλειστή γραμμή, όταν κάτι κινείται πάνω του ασκείται σ’ αυτό μία κεντρομόλος δύναμη F κάθετη στην ταχύτητα, κάνει μια πλήρη περιστροφή Ν=1 σε χρόνο μιας περιόδου Τ και επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε για να συνεχίσει την ίδια κίνηση. Τα συναισθήματα ανακυκλώνονται, κι όταν είναι αληθινά, ω θεέ μου, ποιος μπορεί να τα ξεχάσει;

Αλλά μόνο όταν είναι αληθινά. Εννοώ αληθινά αληθινά. Εννοώ από ‘κείνα που κρατάνε. Όχι από ‘κείνα που χρησιμοποιούμε αλόγιστα τις λέξεις που τα αντιπροσωπεύουν ευτελίζοντας τες, και παίρνοντάς τες πίσω μετά από λίγο καιρό. Ω ναι έτσι κάνουμε. Το κάνουμε συχνά.

Αλλά σκέψου. Σκέψου τι όμορφο θα ήταν. Να νιώθεις κάτι για κάποιον τόσο δυνατό. Να τον εμπιστεύεσαι τόσο ώστε να του δείχνεις τον καλύτερο και το χειρότερο εαυτό σου. Να θες να είσαι μαζί του. Να νιώθεις αγαλλίαση όταν αυτό συμβαίνει. Να σε αποφορτίζει αλλά και να σε κρατάει σε εγρήγορση ταυτόχρονα. Να νιώθεις μαζί και πάθος, και έρωτα, και φιλία για τον άλλο. Να νιώθεις και απλή, ανιδιοτελή, ουσιαστική αγάπη. Ουτοπικό; Εγώ πιστεύω πως υπάρχει. Κι αν δεν υπάρχει έλα να μου το πεις.

Πούλια

What would be a world without....

Αυτός ο τίτλος θα αποτελέσει μια νέα σειρά άρθρων που θα γράψω αυτές τις μέρες έχοντας ως σκοπό να αναφέρω τις αξίες του σήμερα μαζί με μια δόση ιδανικού.

Το πρώτο μου άρθρο λοιπόν μετά από αυτήν τη μικρή και όπως πάντα σχετικά άσκοπη φλυαρία θα είναι πάνω στη φιλία.

Τι θα ήταν ο κόσμος μας χωρίς φιλία; Πολύ πιο άδειος, κρύος, σκοτεινός και μελαγχολικός από ότι είναι τώρα. Ακούμε κάθε μέρα φράσεις που εξυμνούν τη φιλία. Οι φίλοι είναι οι οικογένεια που διαλέγουμε. Οι φίλοι είναι σαν τετράφυλλα τριφύλλια κ.ά.

Ασχέτως αν αυτά ισχύουν ή όχι εκ πείρας έχω συνειδητοποιήσει ένα πράγμα. Οι καλοί φίλοι είναι λίγοι. Φίλοι υπάρχουν πολλοί. Πραγματικοί όμως πολύ λίγοι. Και αυτό γιατί λίγοι είναι αυτοί που θα σε στηρίξουν στις δύσκολες στιγμές. Που θα σου φέρονται σωστά και θα νοιάζονται για σένα. Και αυτό δε σημαίνει αναγκαστικά να τα λέτε όλα τα μυστικά σας στον άλλο είναι να ξέρετε τα πάντα ο ένας για τον άλλο. Μπορείτε απλά να μιλάτε για τυχαία πράγματα και παρόλ'αυτά να θεωρείτε κάποιον πολύ καλό φίλο.

Η φιλία δεν είναι μια σχέση ανταπόδοσης πάντα. Είναι μια σχέση αγάπης. Χωρίς να περιμένεις πάντα το ανάλογο αποτέλεσμα συνεχίζεις και είσαι δίπλα στον άλλο σαν να είναι η οικογένεια σου. Γιατί τελικά ίσως οι φίλοι να είναι η οικογένεια που επιλέγουμε...

Τα στερεότυπα αυτά περί μυστικών θεωρώ πως είναι άστοχα. Γιατί ναι μεν πρέπει να ξέρεις τον άλλο, ωστόσο δεν παίζει τόσο ρόλο πόσο καιρό τον ξέρεις αλλά το τι χημεία υπάρχει μεταξύ σας..Πολυσυζητημένο θέμα για το οποίο θα μπορούσαν να ειπωθούν άλλα τόσα.. Αλλά το καθένα στον καιρό του.

Αυτό το άρθρο είναι για όλους τους φίλους μου παλιούς και καινούριους.. Και για όσους έχουν φίλους και τους θεωρούν σημαντικούς γι'αυτούς.

It takes years to build trust but only seconds to destroy it..

Η αλήθεια είναι πως η έμπνευση προέρχεται από παντού. Από έναν καυγά, από μια κουβέντα, ακόμα και από μια άσκηση! Στην περίπτωση μας από διάφορα. Τελειώνοντας αυτήν την ανούσια εισαγωγή ας μπούμε στο θέμα μας.

Η εμπιστοσύνη είναι ένα από τα σημαντικότερα συναισθήματα που μπορεί να νοιώσει κάποιος για κάποιον άλλο. Και αυτό για τον πολύ απλό λόγο το ότι η εμπιστοσύνη μπορεί να αφορά μια απλή πληροφορία, εώς και την ίδια μας τη ζωή. Συνεπώς είναι πολύ σημαντικό να δίνουμε την εμπιστοσύνη σε άτομα που την αξίζουν.

Θα ήθελα να επιμείνω στην εμπιστοσύνη σε δυο καταστάσεις της ζωής μας.

Η εμπιστοσύνη σε μια σχέση. Κατά τη γνώμη μου η βασικότερη αξία που πρέπει να υπάρχει μαζί με την ειλικρίνεια. Και αυτό γιατί είναι βασικό να έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη στο άτομο με το οποίο μοιραζόμαστε τις πιο τρυφερές και συναισθηματικά φορτισμένες μας στιγμές. Γιατί είναι αδύνατο να νοιώθεις άνετα με κάποιον που δεν εμπιστέυεσαι. Πολλές φορές για να μην πληγωθούμε αμφιβάλλουμε για τον άλλο ως μια μορφή άμυνας από κάτι που έχουμε πάθει ήδη. Αυτό βέβαια μόνο αρνητικά μπορεί να φέρει αφού οριοθετούμε κάτι το διαφορετικό με βάσει τις παλιές μας εμπειρίες. Όντως πρέπει να υπάρχει πάντα μια προσοχή στην αρχή, ωστόσο μερικά θέματα που είναι πολύ ιδιαίτερα δεν μπορούν να τίθενται υπό αμφισβήτησης σε μερικές καταστάσεις. Και σε αυτούς τους τομείς είναι που φαίνεται η πραγματική αγάπη που έχουμε για κάποιον...

Η εμπιστοσύνη σε μια φιλία. Ένας αρκετός λεπτός τομέας που δεν είναι εύκολο να γίνει σωστή αναφορά. Είναι βέβαια ευνόητο πως σε έναν πολύ καλό μας φίλο(κολλητό πείτε τον ή όπως αλλιώς επιθυμείτε) οφείλουμε να έχουμε πλήρη εμπιστοσύνη ότι και να συμβεί. Στους νέου φίλους τώρα οι απόψεις διχάζονται. Πολλοί πιστεύουν πως δεν πρέπει να τους εμπιστευόμαστε μέχρι να δείχνουν ότι είναι άξιοι εμπιστοσύνης. Εγώ διαφωνώ. Πιστεύω πως πρέπει να δίνεται εμπιστοσύνη στον καθένα και ανάλογα με τις πράξεις τους να του αφαιρείται ή όχι. Η διαφορά είναι πως αυτή τη φορά δεν έχουμε εμποδίσει τον άλλο να δείξει τον εαυτό του και έτσι είμαστε σίγουροι για το με τι άτομο έχουμε να κάνουμε. Βέβαια μερικές φορές άτομα δε μας εμπιστεύονται αρκετά όσο και να τα εμπιστευόμαστε εμείς.. Εκεί δε μένει παρά να τους αποδείξουμε πως είμαστε άξιοι. Πως; Συμπεριφερόμενοι ως σωστοί φίλοι. Στηρίζοντας τους όποτε χρειαστεί και όντας έτοιμοι να τους βοηθήσουμε όποτε χρειαστεί. Διότι αυτή είναι η αξία της πραγματικής αγάπης προς τους φίλους. Να δίνεις χωρίς να περιμένεις πάντα να πάρεις. Και να μη σε νοιάζει. Γιατί μόνο η φιλία με τον άλλο σε κάνει ευτυχή...

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη σημερινή έμπνευση

Η πρώτη αλήθεια είναι ο θάνατος. Απομένει μόνο να μάθουμε ποια είναι η τελευταία

«Η αίσθηση του «γυρισμού» των πραγμάτων μου είναι οικεία, ίδια όπως το κύμα της ποίησης που τ’ αφήνω να χτυπά μακριά και να ξαναγυρίζει εκεί που περιμένω, λιγοστεμένος κάθε φορά και περισσότερο αλλ’ ορθός, καθώς το θέλησα.

Ένας αμετανόητα ερωτευμένος-που πηγαίνω πάντα νωρίτερα στο σημείο το κρυφό της συνάντησης, με την ίδια λαχτάρα, το ίδιο σφίξιμο στο λαιμό, το ίδιο βημάτισμα πάνω κάτω και περιμένω… Τι; Ίσως αυτό θα έλεγα που αν δεν ανέβει να γίνει δάκρυο, πήζει στο στήθος και βαραίνει.Kαι ο κόσμος όλος άξαφνα φαίνεται τόσο γλυκός και τόσο πικρός μαζί..

Ζούμε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής μας με τη σκέψη τι θα μπορούσε να έχει συμβεί διαφορετικά αν είχαμε εμείς συμπεριφερθεί διαφορετικά. Κατά μέσο όρο ζούμε 59 λεπτά κάθε ώρα, δηλαδή το 98% της ζωής μας σκαλίζοντας το παρελθόν ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνουμε, αντί να αντιμετωπίζουμε το κάθε ένα από αυτά τα λεπτά σαν να είναι μοναδικό, καθώς είναι.

Θέλει όμως τόσο πολύ να ταυτιστεί, να σταματήσει αυτή η παράλληλη ζωή, να βγει το βάθος στην επιφάνεια, να γίνουν όλα απλά…

«Κι έτσι ίσως και να μην αξίζει να χάνεις χρόνο απ’ τη ζωή σου, να σπαταλάς τη φαιά ουσία σου σκεπτόμενος τι θα μπορούσε να έχει γίνει αν…Σε καμία περίπτωση δεν εννοώ ότι ξεχνάω. Απλώς αφήνω πίσω αυτή τη Μαύρη Εβδομάδα και όλα τα προηγούμενα. Σαν ανάμνηση. Μια ακόμα γλυκιά ανάμνηση. Δε θέλω να την αμαυρώσω με άλλα κλάματα και αναλύσεις επί αναλύσεων. Δε θέλω πια να μάθω το γιατί. Απλώς χαίρομαι που την έζησα-καλώς η κακώς ήρθε καιρός να την αφήσω πίσω και να συνεχίσω τη μικρή ζωή μου. Είναι τόσο μικρή η ζωή εαυτέ μου. Είναι τόσο μικρή. Ήταν μια Μαύρη Τετάρτη. Μια Μαύρη Πέμπτη και μία Μαύρη Παρασκευή. Δε ζω πια για τη μέρα που θα αλλάξεις γνώμη. Ζω για να ζήσω. Χαίρομαι που ένιωσα. Δε μετανιώνω. Και τουλάχιστον έχω τη συνείδησή μου ήσυχη. Το κούτελό μου καθαρό και το κεφάλι μου ψηλά.

Ευχαριστώ για όλα»

Το σκεπτικό είναι το ίδιο με παραπάνω. Με αυτό της κοπέλας που έγραψε το κείμενο στα τελευταία εισαγωγικά. Δεν είναι αξιοθαύμαστη, απλώς κατάλαβε-αργοπορημένα μεν αλλά κατάλαβε. Μη σκέφτεσαι άλλο.

Μη μετανιώνεις πια. Δεν μπορούσες να κάνεις τίποτα. Φέρσου συνειδητά και κάποτε θα δεις-θα το δεις πως είναι σπουδαίο να μην έχεις κάνει κάτι για το οποίο μετάνιωσες. Δεν αντέχω άλλο να σκέφτομαι σύνθετα. Η ζωή είναι απλή μου είπαν ,την προηγούμενη Τετάρτη, αλλά μέχρι τώρα δεν μπορούσα να το δω. Κοίτα να δεις που είναι. Δεν αντέχω άλλο να τα σκέφτομαι όλα. Que sera sera.

Εμείς κρατάμε τον εαυτό μας μακριά από τη λύτρωση και την ευτυχία του.

Κανείς δεν ξέρει, δεν ανακάλυψε ποτέ από πού κρατάει το πάθος να μισούμε τη δυνατότητα της ίδιας μας της σωτηρίας. Είναι που ίσως θα ήθελε να μην το ξέρει-αλλά παρόλα αυτά το ξέρει-πως υπάρχει. Και πως είναι ο ίδιος η αιτία που δεν μπορεί μήτε να την πλησιάσει μήτε να την υπερβεί. Θέλουμε δε θέλουμε είμαστε όλοι δέσμιοι μιας ευτυχίας που από δικό μας λάθος αποστερούμαστε.

Να από πού ξεπηδά η προαιώνια λύπη της αγάπης…

Πούλια( η νέα μου συνεργάτιδα)