Πάνω σ'ένα κατάμαυρο σεντόνι

Είναι απίστευτο πόσο έντονα συναισθήματα μπορεί να σου δημιουργήσει ένα τραγούδι. Να μετατοπίσει τις ισορροπίες της ψυχής σου. Όσο απίστευτο είναι βέβαια πόσο εθιστικό μπορεί να γίνει. Ναρκωτικό, και δεν πρόκειται για υπερβολή.
Γιατί; Διότι τα έχουμε συνδέσει με καταστάσεις. Με σκέψεις, με συναισθήματα. Διότι με την παραμικρή νότα λειτουργούμε συνειρμικά και γενικά καταλήγουμε στο ίδιο σημείο.
Διότι τα έχουμε συνδέσει με συναισθήματα. Και δυστυχώς αυτό είναι το χειρότερο πράγμα καθώς εγκλωβίζουμε την ίδια μας τη στάση στο άκουσμα τους. Συχνά τα πιο πολλά είναι μια γλυκιά μελαγχολία. Όχι πάντα βέβαια.
Αχ αυτός ο ουρανός.. Γεμάτος με μικρές πινελιές άσπρου. Με τα μικρά φωτάκια. Στη μέση του βρίσκεται περήφανο και ισχυρό το κέντρο του ουρανού. Με το φωτεινό του τ' άστρο. Όμως δεν κρύβεται εκεί η μαγεία. Η μαγεία του κρύβεται στο σύνολο. Και τι είναι ένας όμορφος ουρανός χωρίς το ανάλογο φεγγάρι; Μερικές φορές ακόμα και τα σύννεφα τον ομορφαίνουν. Ειδικά αν σου επιτρέπουν να βλέπεις και τ'αστέρια.. Εκεί έρχεται η μαγεία. Στην ηρεμία, στην ψυχική γαλήνη. Στην απελευθέρωση της σκέψης.
Διότι αυτό είναι πραγματικά ελευθερία. Να μπορείς να ανοίξεις ελεύθερα τη σκέψη σου ώσπου να γίνεις ένα με το σύνολο. Μια οντότητα μέσα στο υπερπέραν.
Γι'αυτό λατρεύω αυτή τη μουσική. Ανοίγει το μυαλό. Κλείνω τα μάτια και νιώθω γαλήνη. Ένα βάρος φεύγει από πάνω μου. Η σκέψη ελαφραίνει, καθώς οι νότες συνεχίζονται καταιγιστικά. Τονίζουν την κατάσταση. Κι ο ουρανός εκεί. Σταθερός. Αυτό το σύμβολο γαλήνης. Το απέραντο σεντόνι που κάθε βράδυ μας καλύπτει. Που 2 φορές τη μέρα χρωματίζεται και διαμορφώνει τη διάθεσή μας.
Ίσως η ηρεμία να είναι ψυχική, όμως η ψυχή συνδέεται με το σώμα. Η ιδανική κατάσταση. Άλλοι τη λένε nirvana άλλοι παράδεισο, άλλη σύνδεση με το θείο. Τα λόγια δεν είναι αρκετά. Είναι κώδικας επικοινωνίας, όχι συναισθημάτων. Και να νοιώθεις κάθε μέρα την ίδια μαγεία, καμία λέξη δεν μπορεί να δείξει την πραγματική αξία. Ο λόγος είναι φτωχός, η σκέψη και η ψυχή όμως είναι πιο πλούσιες και από τις πιο τρελές φαντασιώσεις του πιο φιλάργυρου ανθρώπου...

Τα πάντα (καταρ)ρεί...

Ξεκινήστε το από το 0:25

Τα πάντα καταρρέουν πλέον.

Όπου και να κοιτάξω γύρω βλέπω μια μελαγχολία.
Βιώνουμε ίσως τις δυσκολότερες μέρες
Που έχει βιώσει αυτός ο τόπος τα τελευταία χρόνια.
Και είναι απογοητευτικό
Που ακόμα και τώρα δεν μπορεί να υπάρξει συνεννόηση.
Ο καθένας συνεχίζει να κοιτάει τον εαυτό του.
Έτσι δεν πάει όμως τίποτα μπροστά.

Τα πάντα καταρρέουν πλέον.

Κοιτάζω τους γύρω μου και κοιτάζω τον εαυτό μου
Και το μόνο που βλέπω είναι μια μουντή έκφραση.
Τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά.
Ο κόσμος αρχίζει και χάνει το χρώμα του.
Και τι είναι αυτός ο κόσμος δίχως χρώμα;
Ποιο το νόημα ενός άχρωμου κόσμου;
Ενός άχρωμου λουλουδιού;
Ενός άχρωμου χαμόγελου;
Μιας παγωμένης αγκαλιάς;
Ενός κρύου φιλιού;
Ο κόσμος έχει αρχίσει να χάνει το νόημα του,
Μαζί κι εμείς το δικό μας.

Τα πάντα καταρρέουν πλέον.

Ο ήλιος δεν ζεσταίνει πια τα πρόσωπα μας.
Όχι, κρύβεται πλέον, τέτοιος δειλός που είναι
Πίσω από τα γκρίζα μουντά σύννεφα.
Και κάθε μέρα πλέον,κρύα ξημερώνει,
Απλώνοντας ένα κρύο πέπλο στον κόσμο
Παγώνοντας τα βάθη της ψυχής μας.

Τα πάντα καταρρέουν πλέον.

Που είναι ο ήλιος;
Χάθηκε για πάντα;
Όχι. Είναι ακόμα εκεί.
Και μια στιγμή θα βγει, και θα μας φωτίσει.
Μια στιγμή θα βγει, και θα μας ζεστάνει.
Και ο κόσμος θα γεμίσει χρώμα.

Και τίποτα δε θα καταρρέει πλέον.

Για έναν ανώνυμο λόγο

Γιατί; Γιατί να μην είναι απλά τα πράγματα; Εγχειρίδιο χρήσης δε θα βρούμε. Άχρηστο θα ήταν εξάλλου. Όμως κάτι. Αυτό το κάτι που θα σου δώσει τη μικρή συμβουλή. Πόσο πολύ το χρειάζομαι ώρες ώρες. Αλλά από την άλλη θα χανόταν η ομορφιά του να φάω τα μούτρα μου. Ειδικά σ' αυτό δηλαδή δε χρειάζομαι ούτε συμβουλή ούτε τίποτα. Ίσως να 'μαι και παγκόσμιος πρωταθλητής δηλαδή, αν και ελπίζω ειλικρινά πως όχι. Αλλά τι να πει κανείς.
Η αλήθεια είναι πως η ζωή είναι μικρή. Είναι υπερβολικά μικρή για να απογοητευόμαστε για τα λάθη του παρελθόντος. Εξάλλου δεν μπορούμε να τα διορθώσουμε, μόνο να προσπαθήσουμε να μην τα επαναλάβουμε.
Το να μείνεις πίσω σε μια στιγμή του παρελθόντος ίσως να φαίνεται όμορφο, όμως δεν είναι και πάντα το ιδανικό. Πρώτα πρώτα για σένα. Σαν καμπάνα ακούγεται μέσα στο μυαλό μου η φράση "Ποτέ μην αφήσεις το παρελθόν σου να επηρεάσει το παρόν σου, γιατί θα καταστρέψει το μέλλον σου". Κι αν το παρελθόν μας είναι το μέλλον μας; Κι αν απλά δε θέλουμε να έχουμε μέλλον χωρίς αυτό το παρελθόν; Κι αν η ζωή χωρίς το παρελθόν μας ήταν απλή; Χωρίς την ομορφιά του μυστηρίου και του πάθους; Αλήθεια θα μπορούσαμε να ζήσουμε μια τέτοια ζωή; Χωρίς πάθος; Χμμ.. Μπορεί κανείς να ζήσει μόνος του με τον ορθολογισμό του και μόνο; Βλέπω τους μεγάλους επιστήμονες που σημάδεψαν την ανθρώπινη πρόοδο. Οι μισοί είχαν άθλια προσωπική ζωή. Θα μου πείτε αφοσιώθηκαν στην επιστήμη. Ναι αλλά είχε νόημα μόνο με αυτό η ζωή τους; ίσως ο πόθος τελικά να είναι κάτι το πολύ γενικό. Να μην περιορίζεται στον έρωτα ενός φυσικού προσώπου. Πόθος μπορεί να είναι και η επιθυμία για ένα καλύτερο αύριο. Ίσως..
Από την άλλη βλέπω άτομα να κοιτάζονται τόσο βαθιά, τόσο έντονα, να κινούνται ο ένας όπως τον άλλο, να είναι ΕΝΑ. Αμέσως σκέφτομαι περί συμπλήρωσης του ανθρώπου. Πάλι μέσα μου αντηχεί η φράση "Έρωτας είναι η αναζήτηση του ανθρώπου για το άλλο του μισό από το οποίο χωρίστηκε".
Αλήθεια γιατί τα λέμε καν όλα αυτά; Τελικά ίσως με την πολύ φιλοσοφία χάνεις το νόημα. Ίσως να έχουμε όλοι χαθεί σε μια βαθιά σκέψη και να μην βλέπουμε την πραγματικότητα που είναι μπροστά μας. Ίσως τελικά να μη χρειαζόμαστε εγχειρίδιο. Ίσως τελικά η ζωή να είναι απλή.

Μεταξύ 4 εγχόρδων

Και ακούγοντας μια γλυκιά μελωδία. Κάπως έτσι ξεκίνησε μια σκέψη,που με πολύ συνειρμό έγινε ιδέα. Κοσμοθεωρία δεν τη λέμε. Υπαρξιακό ίσως. Όπως και να λέγεται πάντως υπάρχει.
Η σκέψη αυτή είναι απλή. Που βρίσκεται η πηγή της δύναμης του ανθρώπου;
Πολλοί ίσως σκεφτούν στον ίδιο του τον εαυτό. Ίσως και αυτό να είναι σωστό. Όμως δεν είναι επαρκές αυτό. Ο άνθρωπος ως μέλος του κοινωνικού συνόλου επηρεάζεται από τους γύρω του. Ω ναι, και τώρα έρχεται το πολυπόθητο σημείο. Πόσο μπορούν να μας επηρεάσουν οι γύρω μας; Ως λάτρης των θετικών επιστημών θα έλεγα πως Επιρροή Ε στο [0, +∞) ( ότι δηλαδή κυμαίνεται από το 0 εως δεν ξέρω κι εγώ που). Και προσοχή δεν αναφέρομαι μόνο στην κοινή γνώμη. Αλλά και στη μεμονωμένη γνώμη ατόμων. Αποτελεί δεδομένο πως μέσα μας άλλα άτομα μετράνε περισσότερο από άλλα και η κρίση τους είναι πιο σεβαστή σε εμάς. Αυτά τα άτομα μπορούν πραγματικά να σε πάνε από την κόλαση στον παράδεισο και αντιστρόφως(f αντιστρέψιμη). Είναι οι στιγμές όπου άτομα σε στέλνουν στον 7ο ουρανό ή στο 7ο υπόγειο. Υπάρχει ποικιλία..
Ο άνθρωπος όμως παίρνει η χάνει δύναμη από αυτά τα άτομα, τα οποία με την στήριξή τους του δίνουν ενέργεια (ΔΗ >0) να αγωνιστεί και να παλέψει για τα θέλω του και να πιστεύω του. Άλλες στιγμές βέβαια αυτά τα ίδια άτομα του ρουφάνε όλη την ενέργεια που έχει μέσα του αφήνοντάς τον ανίσχυρο( ΔΗ<0 ).
(Αν δεν καταλαβαίνετε τα σύμβολα εντός των παρενθέσεων μην ανησυχείτε, είναι μερικές παράπλευρες απώλειες της χρονιάς)
Ο άνθρωπος λοιπόν είναι αρκετά ευάλωτος στο κοινωνικό του σύνολο. Ωστόσο ας μην ξεχνάμε πάντα κάτι. Οφείλουμε να είμαστε γνώστες του εαυτού μας ώστε να γνωρίζουμε και τα όρια της καταστροφής μας. Η κατάθλιψη δεν είναι ποτέ η λύση. Ούτε και η αδιαφορία φυσικά.
Η αλήθεια είναι πως τα άτομα που μας πληγώνουν είναι ίσως τα άτομα που θέλουμε να μη μας πληγώσουν. Τα άτομα που ποθούμε ή αγαπάμε πιο πολύ. Αν όμως το θέλουμε αυτό περισσότερο από το να πληγωθούν αυτά, τότε πλέον δεν πρόκειται για αγάπη προς τον άλλο, αλλά για εγωισμό. Όταν το εγώ ξεπερνά το εσύ έχουμε εγωισμό. Όταν το εσύ ξεπερνά το εγώ έχουμε αδιαφορία του εαυτού μας. Όταν όμως το ΕΜΕΙΣ ξεπερνά και τα δύο έχουμε αγάπη. Και η αγάπη είναι το ισχυρότερο συναίσθημα. Πλέον πιστεύω είναι το μόνο που μπορεί να μας σώσει. Η αγάπη για τον συνάνθρωπο, για τους φίλους, αλλά και ο έρωτας είναι πλέον από τα μόνα αγνά συναισθήματα που βοηθούν αυτόν τον κόσμο. Και εκεί βρίσκεται τελικά η δύναμη του ανθρώπου. Στην αγάπη. Είτε αυτή είναι για τον συνάνθρωπο όπου τότε αγωνίζεται, είτε είναι για το φίλο που τότε συμπαραστέκεται και συμπονά, είτε είναι για άτομο που ποθεί, που τότε γίνεται πόνος. Η δύναμη όμως της αλλαγής, της ελπίδας δε χάνεται παρά μόνο όταν ο ίδιος την απαρνηθεί
Γι' αυτό πρέπει να τα προσέχουμε και να μην ξεχνάμε ποτέ την αξία τους, θέτοντας τον εγωισμό μας πάνω από αυτά. Όταν αγαπάς το φεγγάρι έχει νόημα, ο χρόνος δεν έχει ούτε τέλος ούτε αρχή διότι πολύ απλά δεν περνάει. Όταν αγαπάς η στιγμή σου μοιάζει με αιωνιότητα. Όταν αγαπάς έχεις αγγίξει την αιωνιότητα.

Όταν το φεγγάρι γίνει ολοστρόγγυλο και κατρακυλίσει...

Προσπαθώ μέρες τώρα να κατανοήσω μια όλη αίσθηση που υπάρχει στον αέρα. Αντιθέτως το μόνο που βρίσκω τελικά είναι η μυρωδιά της πόλης. Κάτι υπάρχει, κάτι γίνεται.
Τα πράγματα αλλάζουν γύρω μας πολύ γρήγορα, και ίσως να μην τα προλαβαίνουμε όλα γιατί δεν μπορούμε να εξοικειωθούμε σε κάτι. Μέχρι να τα καταφέρουμε αυτό έχει αλλάξει ήδη.
Κι όμως συνεχώς προχωρούμε. Προσπαθούμε.
Όπως έχουμε διαβάσει άπειρες φορές δεν μετράει πόσες φορές θα σε χτυπήσουν, αλλά πόσες φορές θα ξανασηκωθείς. Και αυτό πρέπει να θυμόμαστε. Πως πάντα οφείλουμε να ξανασηκωνόμαστε.
Σκεφτείτε μόνο τον κόπο που κάνουμε για να φτάσουμε σε κάθε στιγμή. Αξίζει να τα παρατήσουμε στο τέλος; Η ζωή μας είναι ένα σύνολο διαδρομών που έχουμε διανύσει , άρα και ένα άθροισμα εμποδίων που έχουμε υπερπηδήσει. Σκεπτόμενοι μόνο τον πόνο που έχουμε βιώσει ως τώρα, την απελπισία, τη θλίψη πώς μπορούμε να τα παρατάμε; Άνθρωποι και άνθρωποι έδωσαν την τελευταία τους πνοή για τα πιστεύω τους. Ίσως τελικά αυτοί μόνο να νοιώθουν πραγματικά ελεύθεροι στο τέλος.
Διότι είναι οι μόνοι που ως το τέλος έμειναν πιστοί στον ίδιο τους τον εαυτό.

Έχει λόγο να υπάρχει το φεγγάρι;
Άλλοι πιστεύουν πως το μόνο σοβαρό ερώτημα είναι μόνο αν πρέπει να αυτοκτονήσεις ή όχι.
Άλλοι αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.
Ένα είναι όμως το σοβαρό ερώτημα, κι αυτό είναι:
Ποιος ξέρει να κάνει την αγάπη παντοτινή;
Απάντησέ μου σ' αυτό και θα σου πω αν πρέπει να αυτοκτονήσεις ή όχι.
Απάντησέ μου σ' αυτό και θα σου πω αν ο χρόνος έχει αρχή και τέλος.
Απάντησε μου σ' αυτό και θα σου πω αν το φεγγάρι έχει λόγο να υπάρχει.

(Διασκευή από Τομ Ρόμπινς)

Temps

Χρόνος... Μερικές φορές απορώ με τον ίδιο το χρόνο. Πως αλλάζει τους ανθρώπους. Φυσικά τη μεγαλύτερη αλλαγή τη βλέπουμε στο εαυτό μας, διότι κανείς δε μας ξέρει καλύτερα. Βέβαια και ο περίγυρός μας συμβάλλει στη συνειδητοποίηση αυτή.
Είναι απίστευτο πως η ζωή μας έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια. Πως οι συνήθειες μας άλλαξαν λόγω των αντίξοων συνθηκών που βιώνει η χώρα μας. Η καθημερινότητά μας δε θα είναι πλέον όπως ήταν παλιά. Η αλλαγή που βιώνουμε όλοι μας είναι εκπληκτική. Όχι μόνο λόγω της οικονομικής κατάστασης. Κυρίως λόγω της προσωπικής διαμόρφωσης του εαυτού μας.
Είναι απίστευτο πως κάποια πράγματα συμβαίνουν από το πουθενά. Και πως άλλα περνάνε. Πως γίνεται και άλλα συναισθήματα πεθαίνουν και άλλα γεννιούνται. Αγάπες πλάθονται, αγάπες χάνονται.
Πώς γίνεται να αλλάζει έτσι ο άνθρωπος; Να αλλάζουν τα ιδανικά του τόσο απότομα. Οι πεποιθήσεις του, οι αξίες του. Μερικές φορές βέβαια και οι ίδιες οι αλλαγές καταρρίπτονται από ισχυρές δυνάμεις όπως ο χρόνος. Στο τέλος υποκλίνονται και αυτές στη δύναμη του. Αυτού του πανίσχυρου βράχου, με την απαράμιλλη σοφία που μόνο αυτός στο τέλος ίσως να μπορεί να μας κάνει να σκεφτούμε ορθά και λογικά.
Πόσο δραματικές μπορούν να είναι κάποιες αλλαγές μέσα μας ώστε να τινάξουν στον αέρα τη σταθερότητα μας; Όπως ένας τυφώνας βασανίζει μια παραλία, όπου στο τέλος μόνο τα μεγάλα δέντρα, η αμμουδιά και η θάλασσα μένουν όπως ήταν. Όλα τ'άλλα αλλάζουν, ή τα παίρνει μαζί του αυτός ο τυφώνας. Αυτός ο πανίσχυρος και ασταμάτητος τυφώνας που λέγεται έρωτας. Ένας τυφώνας που προκαλεί τέτοια αναστάτωση μέσα μας που καθώς φεύγει το μόνο που μένει πίσω του είναι τα συντρίμμια που άφησε. Συντρίμμια τα οποία ίσως μόνο με το χρόνο μαζεύονται. Βέβαια για να μαζευτούν ακόμα και αυτά πρέπει να έχει περάσει ο τυφώνας. Και ίσως τότε να είναι πολύ αργά και τα συντρίμμια να μην έχουν πλέον καμία σημασία...

Πάνω σε ένα μια μελωδία πιάνου

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι γιατί βασανίζομαι ο ίδιος γυρεύοντας κομμάτια με πιάνο. Ψάχνοντας κάτι χαλαρωτικό. Τα θέλω κι εγώ και τα παθαίνω.Αυτή είναι η μουσική επένδυση για αυτό το άρθρο λοιπόν.

Τι είναι αυτό που μας ενώνει όλους; Που μας φέρνει τόσο κοντά μέσα στον κόσμο της διαφορετικότητας. Είναι μια λέξη τόσο μικρή και απλή, η οποία αιώνες τώρα εξυμνείται από τους πάντες.

Έρωτας το όνομα του. Αγαπητός από πολλούς, μισητός από άλλους τόσους. Ο λόγος;

Απλούστατος. Είναι από τα λίγα απρόβλεπτα πράγματα στη ζωή μας. Έρχεται σε κάνει ότι θέλει παίζει μαζί σου και φεύγει. "Έλα τώρα υπερβάλλεις, δεν είναι τόσο χάλια τα πράγματα"

Φυσικά και δεν είναι. Η περιγραφή πιθανόν να είναι λίγο υπερβολική όμως παραμένει πάνω στο ίδιο μοτίβο. Βλέπετε ακριβώς όπως ένας δυνατός σεισμός μας ταρακουνάει και μένει στη σκέψη μας και αρκετή ώρα μετά (βάλε τους μετασεισμούς,βάλε τις γιαγιάδες που ουρλιάζουν πως ήρθε η Αποκάλυψη, βάλε τα κανάλια που λένε 6592672 διαφορετικές προβλέψεις για την ισχύ του σεισμού). Βέβαια δεν θυμόμαστε όλοι μας τον πρώτο μας σεισμό.

Γιατί ο σεισμός αγγίζει το σώμα μας και το πνεύμα μας προκαλώντας φόβο και ίσως και σωματικές βλάβες.

Ο έρωτας όμως χτυπάει την ψυχή μας. Ορμάει μέσα σαν μανιασμένος ταύρος εν υαλοπωλείο και μας τα κάνει όλα άνω κάτω. Φυσικά εμείς πληρώνουμε τις ζημιές στο τέλος(που να τρέχεις τον ταύρο στα δικαστήρια). Ωστόσο ίσως όσο σπάει τα πάντα να σου κρατήσει και κάτι καλό. Κάτι το όμορφο. Γιατί τα πάντα είναι διπλής όψεος. Απλά συνήθως μια από τις δύο κυριαρχεί.

Αυτό ο μικρός άγγελος της Αφροδίτης, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, είναι και αυτός που κρατάει μέσα του όλη τη φύση. Είναι κομμάτι μας, είτε το θέλουμε είτε όχι. Είναι αυτός που μια στιγμή κοιτάζοντας ένα άτομο λες. Αυτό το άτομο έψαχνα. Και όχι φυσικά λόγω εμφάνισης. Βέβαια ας μην γελάμε τον εαυτό μας κανείς δεν την αποκλείει και αυτή. Όμως αν είμαστε ειλικρινείς θα δεχτούμε και ο λόγος που μας κάνει να αισθανόμαστε τόσο αμήχανα μπροστά σε αυτά τα άτομα είναι μόνο γιατί τα θέλουμε μαζί μας, κοντά μας να τα κάνουμε να νοιώθουν όμορφα για να είμαστε κι εμείς χαρούμενοι στην τελικη. Εγωιστικό; ΠΟΛΎ. Αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι ο έρωτας. Έχει μέσα και το εγώ. Όμως έχει μέσα και τη λέξη εσύ. Και όταν το εγώ γίνεται ένα με το εσύ φτιάχνετε το εμείς. Και τελικά αυτό και μόνο αυτό είναι ο πραγματικός έρωτας.

Fragile Dreams

Μερικές φορές η μουσική ξεδιπλώνει ένα κρυφό ταλέντο της. Ίσως όχι τόσο σπάνιο, αλλά κρυφό... Πολλές φορές συνδέουμε ανθρώπους, καταστάσεις, συναισθήματα με τραγούδια. Αυτό συμβαίνει ή λόγω συνήθειας μας να ακούμε ένα συγκεκριμένο τραγούδι σε κάποιες καταστάσεις, ή νομίζοντας πως εκφράζει μια περίπτωση ή έναν άνθρωπο. Πώς θα μπορούσε λοιπόν αυτό το αριστούργημα να ξεφύγει από αυτήν την κατάσταση.

Ένα βαρύ τραγούδι με αρκετό συναίσθημα μέσα που σε κάνει να πλέεις σε διαφορετικά πελάγη. Σε πελάγη μελαγχολίας, λύπης, απογοήτευσης ,πόνου ,θλίψης. Σε μια κατάσταση όπου η έλλειψη αγάπη είναι εμφανής.Σε μια ανάγκη τελικά. Στην ανάγκη μας να ικανοποιήσουμε τα εύθραυστά μας όνειρα για κάτι το δυνατό. Για αυτόν τον κινητήριο μοχλό που λέγεται αγάπη.Ένας μοχλός που μας εξαναγκάζει στο να γίνουμε άλλοι άνθρωποι. Αγνώριστοι, για το άτομο που αγαπάμε και μόνο. Άλλοι το λένε υποχώρηση, άλλα χάσιμο της προσωπικότητας μας. Ίσως και οι δυο απόψεις να είναι σωστές και λανθασμένες ταυτόχρονα. Διότι ναι μεν συμβιβαζόμαστε,ωστόσο δεν χάνουμε την προσωπικότητά μας, αφού αυτή η ίδια είναι που επιλέγει την αλλαγή και καθορίζει το εύρος της.

Αυτή η δύναμη είναι που μας επαναφέρει πίσω κάθε φορά που προσπαθούμε να φύγουμε, υπενθυμίζοντάς μας ό,τι ζήσαμε και νοιώσαμε. Ό,τι ποθήσαμε και αποκτήσαμε. Ό,τι χάσαμε και θρηνήσαμε. Ό,τι τελικά έγινε μέρος μας. Είτε αυτό είναι ένα βελούδινο όνειρο γεμάτο αγνότητα, αγαθότητα, και αγάπη, είτε ένα σπασμένο ,ρημαγμένο όνειρο γεμάτο θλίψη, δάκρυα και πόνο. Διότι όπως έχω ήδη προαναφέρει ο χαρακτήρας μας είναι η συνισταμένη των εμπειριών και των συναισθημάτων που βιώνουμε κάθε λεπτό.

Έτσι λοιπόν και στο τέλος τα όνειρα μας γίνονται ένα μέρος μας και αναλόγως με το αν πραγματοποιούνται είτε όχι μένουν ως μια ανάμνηση είτε ως ένας πόθος... Ας κρατάμε όμως και ένα μέτρο στην αξία που δίνουμε στα όνειρα μας γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι σημαντικό:

Reality is such a beautiful thing that even dreams want to steal it...

The Ocean

Πώς πέρασε ο καιρός. Μερικές φορές ίσως και να μη θέλουμε να περάσει. Μένουμε πίσω στις "παλιές καλές στιγμές". Στις στιγμές που αγαπήσαμε. Που δε μετανιώσαμε ποτέ. Στις ματιές που λειτούργησαν ως πρελούδια για μια γνωριμία. Στα χαμόγελα και στις όμορφες εικόνες που αποτυπώνονται βαθιά μέσα στην μνήμη αλλά και στην καρδία του καθενός.

Μερικές φορές ίσως να είμαστε πολύ δειλοί για να αποδεχθούμε την πραγματικότητα. Δεν έχουμε το θάρρος να κοιτάξουμε τον εαυτό μας κατάματα και να πούμε μέσα μας "ΞΥΠΝΑ". Μένουμε σε νάρκη ευτυχίας. Γιατί δε θέλουμε να τη χάσουμε. Ανέκαθεν ο άνθρωπος προσπαθεί να αγγίξει την απόλυτη ευτυχία. Λογικό είναι να τρελαίνεται όταν χάνει ακόμα και την ελάχιστη. Όμως για να ζήσει κανείς μια όμορφη ζωή πρέπει να βιώσει πόνο, θλίψη, χαρά, αγάπη, έρωτα. Χωρίς αυτά είναι ανολοκλήρωτος. Γιατί χωρίς αυτά δεν υπάρχει ισορροπία μέσα του. Πώς μπορεί να υπάρχει χαρά χωρίς λύπη; Θάρρος δίχως φόβος;

Απίθανο.. Ωστόσο μένουμε στην ψευδαίσθηση πως όλα με τον καιρό θεραπεύονται. Μια σκέψη σωστή μεν, αλλά ελλιπής. Ο χρόνος από μόνος του ωριμάζει τον άνθρωπο, τη σκέψη του και τα συναισθήματα του. Δεν τα μειώνει όμως. Τα μετουσιώνει. Τίποτα όμως δεν είναι εφικτό χωρίς την καταλυτική δράση του ανθρώπου. Αν δεν μπει μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό αυτή η θέληση για αλλαγή, για αναζήτηση της ευτυχία.. Και η αλήθεια είναι πως και να ξαναβρεθεί αυτή, μπορεί να την ξαναχάσουμε. Όμως δεν πρέπει να μας σταματάει αυτό. Όσες φορές και να πέφτουμε, πρέπει να βρίσκουμε το θάρρος να ξανασηκωθούμε. Μέσω της προσωπικής μας θέλησης και ανάγκης ίσως για ευτυχία, αλλά και μέσω του φόβου μήπως τελικά δεν βρούμε ποτέ αυτό που ψάχνουμε. Η ευτυχία η πραγματική χάνεται τελικά όταν αποφασίσουμε εμείς να μην ξανασηκωθούμε. Όταν παραιτηθούμε πλέον.

Γιατί η ζωή δεν είναι ένας όμορφος ίσιος δρόμος. Και λακκούβες έχει, και ατυχήματα, ακόμα και φωτιές που σου προκαλούν βλάβες. Όμως είναι επιλογή του καθενός αν θα παλέψει να σβήσει τη φωτιά ή θα τρέξει να σωθεί από αυτήν. Ίσως και παλεύοντας να μην τα καταφέρει, αλλά θα έχει προσπαθήσει. Σε έναν κόσμο που η προσπάθεια φαίνεται ανούσια, τελικά αποδεικνύεται διαμάντι. Αν δεν προσπαθήσουμε να συνεχίσουμε το δρόμο μας, ποτέ δε θα φτάσουμε στο τέλος του.

Έτσι πρέπει και όλοι μας να μην σταματήσουμε αιώνια σε μια κατάσταση ανάπαυσης. Η ζωή προχωράει. Η ψυχή μας αποτελείται από όλα τα συναισθήματα που έχουμε βιώσει. Από το μίσος μας για κάποιον, μέχρι και τον ανεξέλεγκτο και πανίσχυρο έρωτα. Αυτό είμαστε. Ένα σύνολο εμπειριών και πεποιθήσεων μας. Ένα μεγαλείο... Και όποιος αμφιβάλλει για αυτήν την καλλονή που φέρει μέσα του, κακό μόνο στον εαυτό του κάνει.

Η ζωή αποτελείται από διάφορες φάσεις, και δεν είναι όλες ούτε μόνο ευχάριστες ούτε μόνο δυσάρεστες. Δεν μπορείς να κατανοήσεις αυτό το μεγαλείο αν δεν δεις όλες τις πτυχές του.

Κάθε μας ανάμνηση είναι μοναδική σαν ένα κύμα στον ωκεανό της ψυχής μας...

Υ.Γ. Συμβουλή: Διαβάστε το με αυτή τη μουσική

Οργή Λαού

Αυτό εκδηλώθηκε στο Σύνταγμα χτες στις 29/6/2011. Και η απάντηση; Η καταστολή. Πολλοί μιλούν για μικρό εμφύλιο. Άλλοι για χούντα.

Όπως και να έχει τα χτεσινά συμβάντα παρουσίασαν τον πραγματικό τρόπο διακυβέρνησης της χώρας μας. Τα βίντεο έχουν κυκλοφορήσει παντού κι όλους μας τα έχουμε δει. Τη βιαιότητα που χρησιμοποιήθηκε για καταστολή των διαδηλωτών. Καθαρά για τα νούμερα, υπολογίζονται γύρω στους 500 τραυματίες. Ω ναι 500.. Η κατάσταση είναι εκτός ελέγχου πλέον. Η βία φέρνει βία δυστυχώς, και οι επιθέσεις των ΜΑΤ ήταν λογικό να προκαλέσουν απάντηση. Η Ερμού την πλήρωσε ακριβά... Φυσικά και η καταστροφή περιουσιών δε δικαιολογείται..

Ωστόσο χτες πιστεύω πως απεδείχθη πως η τρομοκρατία στην Ελλάδα υπάρχει ακόμα. Πως ότι και να γίνεται οι κυβερνήσεις θα χρησιμοποιούν πάντοτε την καταστολή και την τρομοκρατία για να εμποδίζουν τη λαϊκή φωνή. Τι άλλο να πει κανείς για το χτεσινό; Οι εικόνες τα είπαν όλα. Επιθέσεις σε πολλούς αθώους πολίτες, χημικά και άλλα πολλά απλά αποδεικνύουν για άλλη μια φορά την ανάγκη ριζικής αλλαγής στην Ελλάδα. Τι άλλο πρέπει να γίνει για να το καταλάβουμε; Να πεθάνουν διαδηλωτές; Αρκετό αίμα δε χύθηκε ήδη στους δρόμους; Γιατί να κλάψουν κι άλλοι φίλοι και οικογένειες. Δεν φτάνει όλος ο πόνος και η ανησυχία των γονιών που ήξεραν πως το παιδί τους πάλευε για ένα καλύτερο μέλλον ρισκάροντας τη σωματική του ακεραιότητα.

Ας σταματήσουν επιτέλους οι κομματικές διαμάχες. Όλοι μας έχουμε τα ίδια προβλήματα και θέλουμε μια λύση. Αν ο αγώνας για ανατροπή του τρέχοντος πολιτικού σκηνικού δεν είναι οργανωμένος και συλλογικός τότε δυστυχώς το παιχνίδι είναι χαμένο από πρώτο χέρι.

Τα Μ.Μ.Ε. όπως πάντα έτοιμα να παρουσιάσουν πως ξαφνικά ανθίζει η οικονομία χάρη στο "θάρρος" αυτών των βουλευτών που μας έφεραν αυτοί( αλλά και οι προηγούμενη) στη χειρότερη κατάσταση που έχει γνωρίσει η χώρα μας. Ξαφνικά λοιπόν η Ελλάδα σώζεται, το χρηματιστήριο ενισχύεται, η ελληνική οικονομία δυναμώνει και όλα ρόδινα.. Και οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι...

Μιας Ελλάδας η οποία είναι αγανακτισμένη και πολύ δύσκολα θα αντέξει αυτό το νέο Μνημόσυνο(εεε Μνημόνιο εννοώ).. Μιας Ελλάδας που βγήκε στους δρόμους να διαμαρτυρηθεί για τη ζωή που της έχει καταστρέψει αυτή η οικογενειοκρατική διοίκηση του Κράτους( ξέρετε πόσοι Παπανδρέου και Καραμανλής έχουν κυβερνήσει;) Βρισκόμαστε στο κέντρο μιας διαμάχης δυο οικογενειών. Εδώ και 50 χρόνια. Βέβαια μπορεί τώρα να μην έχουμε βασιλιά, έχουμε πρωθυπουργό. Μικρή η διαφορά. Ένα όνομα είναι.. Η κατάσταση είναι η ίδια.. Και στις δυο περιπτώσει τα παιδιά κληρονομούν την εξουσία.

Αρχίζω να πιστεύω πως τελικά η Μεταπολίτευση τελείωσε. Όμως γυρνάμε προς τα πίσω. Γιατί τα επεισόδια μόνο χούντα θυμίζουν. Μια χούντα που έχει για μόνο σκοπό να σταματήσει τους διαδηλωτές με κάθε κόστος.. Γυρνάμε λοιπόν από τη Μεταπολίτευση στο φασισμό. Και όχι σε απλό φασισμό. Στον οικονομικό φασισμό. Και πιστέψτε με αυτό είναι χειρότερο..

Υ.Γ. Όσον αφορά το Ηράκλειο ντρέπομαι πραγματικά. Ο κόσμος εδώ πραγματικά κοιμάται..